De mop

Max en Vera waren aan het krijten toen Max ineens een mop wilde vertellen.

Hij kon er niets aan doen.

,,Twee onderbroeken zaten in de wasmachine,'' begon hij. Vera hield op met krijten en keek hem aan.

,,Toen zei de ene onderbroek tegen de andere onderbroek: zullen we naar Spanje op vakantie gaan?''

,,Naar Spanje?'' vroeg Vera, ,,daar komt Sinterklaas vandaan.''

Max wilde zeggen dat Sinterklaas niet bestond, maar beet op zijn tong. Daardoor vergat hij bijna zijn mop.

,,En toen?'' vroeg Vera verder. Ze moest een beetje lachen om Max.

Hij zag er zo vreemd uit. Hij had een blauwe krijtveeg op zijn wang. En zijn neus was rood en verkouden. Er hing een klein snottebelletje aan.

,,Nee, zei toen die ene onderbroek, ik ben al bruin,'' maakte Max zijn mop af.

Vera lachte niet.

Toen begon Max maar te lachen.

Na een tijdje hield hij weer weer mee op. Het voelde niet goed om te lachen om een mop die je zelf verteld had. Aan de andere kant was het nog raarder als er helemaal niemand lachte. Alsof de mop struikelde en met een natte plof op de grond viel. ,,Snap je hem niet?'' vroeg hij dus aan Vera.

,,Jawel,'' antwoordde ze, ,,maar ik vind hem vies.''

,,Het is een mop,'' wierp Max tegen, ,,onderbroeken kunnen helemaal niet op vakantie. En ook niet praten.''

Vera haalde haar schouders op. Ze begreep niet goed waar Max zich druk over maakte. Een onderbroek die bruin was, daar zat poep in. Aan poep kon je niets doen. Het bestond gewoon, ook in onderbroeken, soms - als je bijvoorbeeld een scheet moets laten die een beetje nat was. ,,Ik weet een raadsel,'' zei ze toen.

,,Leuk,'' zei Max.

,,Het is zwart met rood en het vliegt door de lucht.''

Max deed alsof hij nadacht. Hij kende het raadsel al. Zwart met rood was een bromvlieg met een bloedneus.

,,Een vleermuis met bloedneus,'' riep Vera.

,,Ik dacht een bromvlieg,'' sputterde Max tegen.

,,Dat kan ook,'' zei Vera snel.

Ze gingen weer krijten, maar de lol was er beetje af. Vera tekende een grote aardbei die ze bruin inkleurde. Haar rood was op. Maar ze was nog maar net bezig of ze moest aan poep denken. Dat vond ze niet leuk en ze hield op. Max maakte niets, alleen maar grote blauwe strepen. Hij dacht aan zijn mop die mislukt was.

,,Waar komen moppen vandaan Vera?'' vroeg hij op een gegeven moment.

Vera dacht na.

,,Ik wou wel'es dat ik doorzichtig was,'' floepte ze toen uit.

Max' mond viel open. Hij voelde aan zijn oren. Wat een vreemd antwoord! Hij zou helemaal niet doorzichtig willen zijn. Hij keek scherp naar Vera. Ze kon willen wat ze wilde, maar doorzichtig was ze nog niet. Ze stond gewoon voor hem. Haar knoetjes stonden scheef, haar ogen waren blauw.

Hij keek naar zijn krijtstrepen. Ook blauw. Hetzelfde blauw, Vera's ogenblauw. Hij stapte op haar af en gaf haar een zoen op haar wang. Daar had Vera niet van terug. Samen begonnen ze daarna te piekeren over waar moppen vandaan kwamen.

    • Martin Bril