Dying Young

Wie het trefwoord cancer intikt in het zoekprogramma van de onvolprezen Internet Movie Database, krijgt 67 titels van bioscoop- en televisie-films voorgeschoteld. Wie op zoek is naar love, krijgt 793 titels op zijn bordje. Het is maar een indicatie, maar het zegt voldoende over de hiërarchie van levenskwesties, althans in de ogen van de doorsnee-filmmaker (die zoals bekend meestal van Amerikaanse origine is). Liefde trekt meer bezoekers dan de dood.

In een dappere poging het nuttige met het aangename te verenigen werd in 1991 Dying Young uitgebracht. Campbell Scott speelt hier een 28-jarige, welgestelde intellectueel die al tien jaar met leukemie worstelt en nu een liefdesrelatie ontwikkelt met de door hem ingehuurde, 23-jarige privé-verpleegster Julia Roberts. Destijds werd Dying Young alom, ook in deze krant, afgedaan als een lafhartig Hollywood-product, een esthethisch en sentimenteel verantwoorde smartlap die elke woede over de gluiperigheid van de dood keurig zou hebben weggeretoucheerd.

Het is maar wat je retoucheren noemt. Campbell Scott kotst zich na elke chemo-kuur een ongeluk, is als een kind zo opgewonden wanneer het eerste stekeltje nieuw haar zich weer aandient op zijn godvergeten, door de chemicaliën kaalgevreten, schedel en probeert uiteindelijk de terugkerende symptomen van zijn leukemie zo zorgvuldig mogelijk te maskeren, niet alleen voor zijn geliefde maar ook voor zichzelf. Ik heb wel eens beroerdere films over kanker gezien.

De kracht én de zwakte van Dying Young is onderwijl dat de film, hoewel gebaseerd op de gelijknamige roman van Marti Leimbach (bij ons verschenen als Wintertij), in zekere zin een remake is van Pretty Women, de megahit die een jaar eerder diezelfde Julia Roberts tot 's werelds innemendste sweetheart bombardeerde. In beide gevallen is Roberts een ingehuurd volksmeisje dat bijles krijgt van een gefortuneerd heerschap. Van Richard Gere leerde ze met mes en vork te eten en opera te waarderen. Dankzij Campbell Scott maakt zij kennis met de beeldende kunst, in het bijzonder de Duitse impressionisten, en durft zij gaandeweg de betrekkelijkheid van het bestaan onder ogen te komen.

En wat steken de heren van háár op? De monomane workaholic en de aan leukemie lijdende intellectueel leren heel basaal in het leven te staan. En dat natuurlijk heel letterlijk: Gere ging op blote voeten door het gras lopen en Scott staat opeens in zijn blote kont in de duinen.

Dying Young (Joel Schumacher, 1991, VS), Net5, 22.05-24.00u.

    • Alex de Ronde