Doe Maar

Mag ik nog iets over popmuziek te berde brengen? Eigenlijk niet meer na de ernstige fout die ik gisteren op deze plek maakte. I Want To Hold Your Hand van The Beatles was niet hun tweede plaat, zoals ik schreef, maar hun vijfde.

Maar van de comeback van Doe Maar kan ik moeilijk afblijven. Daarvoor heb ik het succes en het afscheid van die groep in de eerste helft van de jaren tachtig van te nabij meegemaakt. Ik volgde als journalist de band tijdens optredens voor en achter de schermen, las de fanmail en sprak later met de vier leden over hun afscheid. Mijn belangstelling was gewekt doordat nooit eerder een Nederlandse groep zoveel emoties had opgeroepen bij de fans. Henny Vrienten durfde op de bühne bijna geen swingende bewegingen meer te maken uit angst dat er weer enkele tientallen meisjes in zwijm zouden vallen. De optredens werden rituelen, zowel voor de fans als voor de band. Het ging steeds minder om de muziek en steeds meer om de idolatrie. Je zag meisjes vanaf het begin van het concert huilen en krijsen, zonder enige aandacht voor de muziek.

Daaraan is de band uiteindelijk kapotgegaan. ,,Je begon als een berg tegen elk optreden op te kijken'', zei Ernst Jansz destijds. Ze waren ooit, uit pure liefde voor de muziek en met aanvankelijk bitter weinig succes, een bandje begonnen. Vervolgens moesten ze machteloos toezien hoe het succes zijn eigen wegen volgde.

Zo werd de leeftijd van de meisjes (jongens zag je nauwelijks) steeds lager:

van 16, 17 jaar naar 12, 13 jaar. Kinderen eigenlijk nog, die weinig konden begrijpen van de teksten van deze dertigers. De oudere jeugd wilde niet langer bij deze aanhang horen en begon zich vijandig op te stellen. Tijdens een Pink Pop festival in Geleen werd Doe Maar uitgejoeld en bekogeld. Ze kregen het gevoel dat hun muziek niet langer serieus genomen werd. Ze hielden ermee op toen het succes al enigszins over het hoogtepunt heen was. Bij hun afscheid in 1984 hadden ze 750.000 elpees en 500.000 singles verkocht.

Nu keren ze weer terug op het podium, zij het voor een eenmalig project: enkele cd's en optredens. Henny Vrienten draaide er gisteren bij de presentatie niet omheen: ze doen het ook voor het geld. Dat zal hun wel verweten worden omdat ze een nogal links-idealistisch imago hadden. Maar er is destijds zoveel door anderen aan hen verdiend – allerlei louche merchandisers voorop – dat het alleen maar gerechtigheid is dat ze alsnog hun slag (of slagje) kunnen slaan.

Ze lopen een zeker artistiek risico met de hele onderneming. Over het algemeen leveren dergelijke hergroeperingen – nu weer met Crosby, Stills, Nash en Young – muzikaal weinig op. En wie zullen erop afkomen? De fans van toen, inmiddels gesettelde moeders, het oudere publiek dat er destijds niets van wilde weten? Of bijna niemand?

Maar fans zijn trouwe wezens, trouwer dan we vaak denken. Ik heb vorig jaar gezien hoe Cliff Richard, nu een tanige grijsaard, bij de Bijenkorf werd omstuwd door middelbare dames. Dat Ahoy zal dus wel vol komen.

    • Frits Abrahams