Seriemoordenaar Colombia sloeg 140 keer toe

In Colombia heeft een man bekend 140 kinderen te hebben vermoord. Met zijn eenzame serie schijnbaar `doelloze' moorden heeft hij zich buiten de `normaliteit' van het Colombiaanse geweld geplaatst.

,,Een van de grootste seriemoordenaars van de eeuw'', zei de Colombiaanse openbaar aanklager Alfonso Gómez dit weekend. ,,Ondanks het geweld in ons land, hebben we zoiets wreeds en schokkends nog nooit meegemaakt.''

De aanklacht tegen de 42-jarige Luís Garavito mag er dan ook wezen. In minder dan vijf jaar heeft de Colombiaan meer dan 140 kinderen tussen de acht en zestien jaar vermoord. Bijna alle slachtoffers waren straatkinderen. Jongens en meisjes die kauwgom verkopen bij de stoplichten, of bedelend langs restauranttafeltjes gaan.

Na vijf maanden voorarrest biechtte Garavito deze vrijdag zijn misdaden op. Al zwervend door Colombia liet hij in zestig steden slachtoffers achter. Hij benaderde de kinderen door zich voor te doen als een gehandicapte, of als monnik. Hij bood de kinderen geld en een maaltijd aan. Daarna nodigde hij hen uit met hem te gaan `wandelen'. Steevast naar een afgelegen plek, waar hij het kind vastbond, verkrachtte, martelde, en vervolgens met een mes de keel afsneed.

,,Ik deed het voor mijn genot'', zou de man tegen zijn ondervragers hebben gezegd, en zette hen op het spoor van de plaatsen waar hij de lijkjes heeft begraven. ,,Dit is de meest onthutsende zaak uit de hele Colombiaanse geschiedenis'', zei ook de politieman die leiding gaf aan de opgravingen.

Nu ontbreekt het de `Colombiaanse geschiedenis' niet aan psychopaten en `geweldsfreaks'. Velen gaan als killers in dienst bij de grote drugsbazen. De in 1993 vermoorde drugsbaas Pablo Escobar noemde een aantal van zijn medewekers hoogstpersoonlijk `geweldsziek' en `gevaarlijk geschift'.

Maar ook in de rest van het land vindt elke compulsieve geweldenaar gemakkelijk een plekje. Bijvoorbeeld bij de `koppensnellers' van de paramilitair Carlos Castaño. Daarvan is bekend dat een groot aantal van hen overduidelijk `geniet' van het martelen, verkrachten en onthoofden van onschuldige burgers. Volgens de paramilitairen zijn deze excessen `nodig' om de bevolking te waarschuwen zich niet met de linkse guerrilla in te laten.

Waarom wil, in een land waar voor elke wreedheid wel een collectief excuus bestaat, een man er dan in zijn eentje op uittrekken? Dat is de vraag die de Colombianen zich lijken te stellen. Niet voor niets wordt Garavito in Colombia niet Het Monster genoemd, maar simpelweg El Loco, de gek. Met zijn eenzame serie schijnbaar `doelloze' moorden heeft hij zich buiten de `normaliteit' van het Colombiaanse geweld geplaatst.

Opvallend is dat de moordenaar die straks de geschiedenis ingaat als `seriemoordenaar van de eeuw' ook een Colombiaan is. In het Guinness-boek van wereldrecords staat Pedro Alonso bovenaan. In de jaren zeventig vermoordde Alonso 300 meisjes in Colombia, Ecuador en Peru.

Anders dan het filmcliché suggereert - de `gewone man' in een `gewoon' land die zich opeens ontpopt tot serial killer – blijkt de seriemoordenaars-top-tien bevolkt door mensen uit landen waar geweld dagelijks brood is. De grootste seriemoordenaars komen uit Mexico, Colombia, de Oekraïne. Opvallend is ook dat hun slachtoffers steeds behoren tot dat deel van de bevolking dat in hun land als `minderwaardig' wordt beschouwd.

Niet voor niets waren de slachtoffers van El Loco straatkinderen. Kwetsbaar, gemakkelijk te benaderen, maar vooral arm. Iets wat op dit continent nog steeds gelijk staat aan `minder menselijk'. ,,Ze waren vuil, en verpestten het straatbeeld'', zei één van de commandanten die lid was van het doodseskader dat begin jaren negentig in Rio de Janeiro tientallen straatkinderen vermoordde. De middenstand van Rio betaalde deze eskaders van (ex-)politiemensen om de stad een beetje `schoon te houden'. En ook hier vonden psychopaten hun plek. Een van de moordenaars van Rio bleek ervan te genieten om straatkinderen levend aan de leeuwen te voeren die hij op zijn landgoed hield.

In Brazilië gaat het vermoorden van straatkinderen nog steeds door. In Colombia heeft de politie er vijf jaar over gedaan om El Loco te vangen.

    • Marjon van Royen