Een verloren wedstrijd

Niet zo lang geleden leverde ik op deze plek kritiek op de zo vereerde horizontale radio-programmering. Met name had ik het nogal voorzien op de vrijdagavond van de NPS op Radio 1 met o.a. een programma getiteld De Recensenten waarbij twee kunstenaars elkaars werk beoordelen en dat meestal ontaardt in oeverloos geslijm over elkaars fenomenale kwaliteiten. Dat had ik niet moeten schrijven, want prompt kreeg ik een lieftallige NPS-dame aan de telefoon die me er aan herinnerde dat ik zelf ook eens in dat programma was geweest en toen ook niet echt m'n opponent in de tang had genomen. Maar dat kon ik nu wel even goedmaken. Ik mocht bovendien zelf m'n favoriete mederecensent uitzoeken uit een rijtje niet mis te verstane namen en Bekende (Cultuur) Nederlanders.

Ik koos voor ex-tv-coryfee Jef Rademakers die enige jaren geleden zijn productiebedrijfje voor ettelijke miljoenen van de hand had gedaan en het Hilversumse mediagebeuren verwisselde met het belastingparadijs België. Toen dat belasting-ontlopen hem kennelijk begon te vervelen was hij overgestapt op het schrijven van gedichten en nu kwam er ook nog een boekje van hem uit. Een gemakkelijk doel dacht ik dan ook.

Het geluk lachte me de daarop volgende dagen nog verder toe, want toen ik in Vrij Nederland fijntjes gewezen werd op een fikse canard in m'n column over `jazzkenner' Bernlef, las ik vlak daaronder dat de inmiddels tot Belg genaturaliseerde Rademakers gestemd zou hebben op de Vlaamse Volksunie. Normaal zal het me worst zijn, maar bij de NPS kan je daar behoorlijk mee scoren. Kortom en samengevat, een om het geld uitgeweken tv-patser met rechtse sympathieën die plotseling cultuur wil bedrijven en die bovendien regelrecht afstamt van de door mij altijd al verguisde babyboomgeneratie die het slot van zestiger en de gehele zeventiger jaren hebben verpest met hun dogmatisch semi-progressief geleuter.

Het ter lezing toegezonden boekje van Rademakers viel me eigenlijk goed mee, dat was jammer en paste niet in mijn strategie. Het zat vol goed neergezette typetjes die via slim geplaatste flashbacks steeds beter uit de verf komen naarmate het verhaal vordert. Op de voorlaatste pagina worden mijn kansen definitief om zeep geholpen, want daar staat doodleuk dat het verhaal zeker niet autobiografisch is en dat een ieder die zich er in meent te herkennen dat voor eigen rekening doet. Pats! Waar blijf ik dan met m'n kritiek.

Als Rademakers binnenkomt in gezelschap van z'n jongste dochter die hem vanuit België naar de studio in Hilversum gereden heeft, begin ik langzaam te begrijpen dat ik een verloren wedstrijd speel. Een uiterst aimabele man die zonder enige gêne onmiddellijk het falen van zijn generatie toegeeft en met een paar treffende voorbeelden beter dan ik de vinger op de wond van de huidige maatschappij weet te leggen.

Het is dan ook meteen duidelijk dat z'n stem voor de Vlaamse Volksunie alleen maar bedoeld is om het zieke Belgische politieke systeem te ontregelen en verder niet. Frank en vrij deelt hij nog even vrolijk mede dat hij mijn nieuwe cd Live in Japan maar een brok teringherrie vindt die in z'n dure Belgische villa de ruiten haast deed springen. Ik knik schoorvoetend en ben zelfs blij dat hij nog even de conclusie trekt dat hij zich situaties kan indenken waarin mijn muziek wel goed overkomt.

Als we na de uitzending elkaar de hand schudden, de boekenbon en wijn in ontvangst nemen die als vergoeding gelden, vertrek ik snel naar m'n luxe bolide en probeer ik het geheel maar snel te vergeten. Als ik uit m'n raampje kijk zie ik naast me een super glimmende en uiterst luxueues ingerichte Jaguar met een Belgisch nummerbord en begrijp ik dat de NPS weer niet een wervelende uitzending heeft gehad, en dat is toch jammer van alle moeite.

    • Hans Dulfer