Hollands Dagboek: Arjen Nicolai et al

Jongerenwerkers Arjen Nicolaï, Christel Rol en Willem Stoel reden afgelopen week voor het eerst met een bus(de Buzz) door Kampen op zoek naar `hangjongeren'. In deze rijdende hangplek kunnen jongeren kletsen en koffie drinken.

Woensdag 20 oktober

Willem: Bus, mensen, camera's, lichten, jongeren, ouderen, vragen en plotseling klinkt er een gerinkel van jewelste, de wekker loopt af. Toch wel erg dat ik nu ook al over mijn werk droom. Het hele gedoe van de voorgaande avond – alle aandacht van de pers – heeft waarschijnlijk een diepere indruk op mij gemaakt dan ik dacht. Eerst maar even alles van mij afdouchen en dan ontbijten.

Hoe zal het verder gaan met de `jongerenbuzz'? De eerste indruk is heel positief, maar het is voor ons ook een volkomen nieuw project. Wie weet waar wij in de toekomst nog tegenaan lopen? Ik schrik wakker uit mijn beslommeringen als de telefoon gaat. Kwart over één en daar beginnen alle vragen weer. Met de mededeling dat ik nog wat technische zaken moet regelen in de bus druk ik mij.

Donderdag

Arjen: Als jongerenwerker sla ik gewoonlijk de ochtend over, om mijn energie te stoppen in de middag en de avonden. Net als ik weer van plan ben om nog zo'n drie uur diep in te slapen, herinnert mijn vriendin me dat ik weer eens mee zou gaan naar de verloskundige. Nog zeven weken te gaan en dan is het vaderschap een feit. Ik moet het eerst bedenken voordat mijn verantwoordelijk-

heidsgevoel het wint van de vermoeienissen van de afgelopen dagen.

Na de ochtend naar Kampen. De middag verloopt rustig, de zaal richten we in voor de eters van vanavond en de bus wordt weer rijklaar gemaakt, schone kopjes, even stofzuigen. Om kwart voor zeven komt chauffeur Gerrit. Nog een beetje zenuwachtig probeert hij Willem nog eenmaal achter het stuur te krijgen, maar helaas, Willem is keihard en gooit Gerrit voor de leeuwen.

Kwart over zeven vertrekken de mannen richting Akelei, ons eerste afspraakje voor de avond. Arjen probeert alvast koffie te zetten, maar bij het water schenken gaat het mis en de bus komt blank te staan. Koffie in een filter scheppen terwijl Gerrit een drempel neemt – dat blijkt niet te kunnen. We hebben nog geen bezoeker binnen gehad en er ligt al drab op de vloer.

Na een stief kwartiertje met 45 kilometer door de straten gescheurd arriveren we bij de Akelei. We worden warm onthaald door zo'n dertig verkleumende jongeren in de leeftijd van tien tot en met achttien jaar. De stoelen zijn in no time bezet, de nieuwe koffie pruttelt en de reacties komen los: de Buzz is cool, maar er kan nog wat bij. Wat te denken van tv en video? Of een stereo met cd-speler om zelf cd's mee te nemen en te draaien? Stripboeken en een paar banken? En doe gelijk maar een grotere Buzz.

Glen is een jongen van vijftien en hij heeft ervaring met het bespuiten van wanden met graffiti. Hij kent wel een groepje jongeren die hem wil helpen. Als we willen, kunnen we afspraken maken. Intussen hebben we de enquête uitgedeeld.Voetballen tegen de politie slaat aan. Maar ze weten niet goed wat grimeren is of een dorping (= dropping). Drama en het woord workshop zijn ook abstract. Ik denk dat we wat concreter moeten aangeven wat we te bieden hebben.

Half negen vertrekken we weer. Het leeftijdsverschil is erg groot en dat stoot de ouderen van vijftien tot achttien jaar af. We vervolgen onze tocht richting Tormentil. Het miezert een beetje, wat misschien de reden is dat er geen jongeren te vinden zijn. Tegenover het speelveldje is wel een geschikte plek om de Buzz neer te zetten. Toen naar de Ratelaar, maar helaas daar hetzelfde: geen jongeren, wel een geschikte plek voor de Buzz.

Dan maar als afsluiting naar het Engelenbergplantsoen. Nog snel even koffie zetten voor het rijden. De jongeren komen dan in een geur van koffie in de Buzz, dit lijkt ideaal. Drie drempels later zit de koffieprut tegen het plafond en loopt het water langs de wanden naar beneden. Aangekomen met een halve pot koffie treffen we twee meiden en een jongen. Gezellig wat babbelen en dan maar weer eens opkrassen.

Vrijdag

Willem: Tijd om, na drie dagen busavonturen, eerst eens even alles met mijn collegae op een rijtje zetten. Tijdens het werkoverleg komt naar voren dat wij het allemaal wel leuk vinden om met de bus op pad te gaan. De contacten die tijdens deze ritten met jongeren gelegd worden, zijn anders dan die in het jongerencentrum. In het jongerencentrum zijn wij tenslotte op meer vertrouwd terrein. De bus is nieuw en ook voor ons nog onwennig. In het verdere overleg blijkt toch dat wij hier verder wel heel positief tegenover staan. Uiteraard zijn er nog veel dingen die moeten gebeuren. Er moeten nog spelletjes gekocht worden en ook zou het prettig zijn als er een tv met video en een kleine stereo-installatie zou komen. Maar, zoals met vele projecten die afhankelijk zijn van subsidie, wij moeten afwachten tot er een definitieve toezegging komt voordat wij verder kunnen gaan met het aanschaffen van kostbare apparatuur.

Op het weggetje naar het jongerencentrum komt plotseling de vrachtwagen van de drankenhandel aanrijden. Wij besluiten om de bus maar even de bus te laten. We moeten ons ook nog even bezighouden met zaken die directe betrekking hebben op het jongerencentrum. Er zijn tenslotte ook jongeren die niet rondhangen en hen kunnen wij toch niet teleurstellen.

Zaterdag

Arjen: Twintig witte bolletjes, veertig plakken jonge belegen kaas en twintig plakken achterham. Het voedselpakket voor onze vrijwilligers is gehaald, nu nog even het rookalarm afmelden en ik heb alle zaken gedaan, die ik normaal gesproken nog wel eens wil vergeten. Wij vinden dat de vrijwilligers tijdens hun werkzaamheden op een dans- of bandavond een broodje moeten kunnen eten. De avonden zijn van 23.00 tot 04.00 uur en op een lege maag werken is niet prettig. Als ik het vergeet wordt de vrieskist geplunderd – terecht, maar dat kan ik niet blijven verantwoorden.

Vanavond is er een sessie in samenwerking met de vereniging Popbelang Kampen met als thema `David Bowie'. Elke muzikant/band die is aangesloten bij de vereniging krijgt een uitnodiging en een inschrijftermijn. Vervolgens worden willekeurig muzikanten bij elkaar gezet die met hun instrumenten een gelegenheidsband vormen. Elke set moet in twee avonden zes Bowie-nummers instuderen.

Om 22.00 uur gaat de deur open en druppelt het publiek binnen. Vooral veel aanhang van de bands. Quasi-vrienden van de muzikanten beweren dat ze op een gastenlijst staan, terwijl de echte vrienden weten dat er op dit soort avonden niet met een gastenlijst gewerkt wordt. De vijf gulden entree bij het jongerencentrum blijft een bedrag om te ontduiken.

De vrijwilligers hebben weer hun best gedaan om met de schaarse middelen die we hebben er toch weer een warme en gezellige sfeer van te maken. Groene netten en roodfluwelen doeken verdoezelen de verbouwing die sinds de zomer gaande is.

Om half elf begint set één te spelen. Rauwe gitaargeluiden, gecombineerd met de zachte tonen van een accordeon leiden het nummer Space Oddity in. Een lieflijk zachte vrouwenstem ondersteunt een zuivere mannenstem met dik aangezet Engels accent. De combinatie van beide stemmen brengt het publiek in vervoering en niets staat een veelbelovende avond in de weg.

Set twee mag zijn entree maken na het half uurtje van de dj's. Zij geven de nummers van Bowie arrogant een eigen draai. Ik ben geen muzikant, soms zing ik op speciale gelegenheden stiekem een tweede stem, maar als ik zou mogen meedoen dan zou ik het zó willen.

Ik kijk uit naar set drie en hoop op wat meer herkenning van de nummers zodat ik stiekem een tweede stem kan proberen in een ander genre. De muzikanten van de volgende sets doen zeker niet onder voor de voorgaande, met dit verschil dat met deze te veel van die kennissen zijn meegekomen. In het begin ziet het publiek het wat gelaten aan, maar het zijn je vrienden dus die laat je niet vallen. Hartstochtelijk applaus. Bij het laatste nummer is er verbroedering op het podium, alle muzikanten, zangers en zangeressen zingen Fame, met zwaar accent.

Zondag

Willem: Gisteren speelde ik als hobbybassist mee met de sessie in het jongerencentrum. Zoals vaker gebeurt blijft het niet bij alleen muziek maken en zijn wij, mijn vrouw en ik, weer tot het laatst blijven hangen. Heerlijk is dan zo'n zondag waar je verder niets hoeft te doen.

Onbewust gaan mijn gedachten toch weer richting bus. Nu ik alle gebeurtenissen van de voorgaande dagen door mij heen laat gaan, voel ik diep in mij een vreemd onbehaaglijk gevoel. Er is toch wel een heleboel interesse geweest van de pers. Hoe speelt dit verder door op het busproject? Moeten wij nu presteren?Wordt er verder tijdens dit project op ons gelet? Ik kom toch hopelijk niet in een Big Brother-achtige wereld terecht.

Maandag

Willem: Mijn collegae zijn vrij en ik moet mij eerst bezighouden met de administratie. Ook een jongerencentrum draait niet vanzelf. Eerst maar even kijken of de boekhouding van dit weekend klopt. Hoeveel drank erdoor is gegaan en of dat getal overeenkomt met het binnengekomen aantal munten. Achter mij klinkt het geluid van schuurmachines en boren. De verbouwing nadert zijn einde. Over één week moet er opgeleverd worden. Dan kunnen wij eindelijk weer op een normale manier onze activiteiten doen.

Dinsdag

Christel: Om 10.00 uur word ik gewekt door mijn huisgenootje met croissantjes,instant koffie en jus d'orange op bed. `Gefeliciteerd!' Mijn hoofd bonkt nog na door de vele whisky van de avond daarvoor (tja, een verjaardag moet goed gevierd worden). Aan het eind van de middag heb ik alles weer op een rijtje en begeef ik mij naar het 't Ukien. Hier werk ik sinds twee maanden en het bevalt mij zeer goed.

Voor vanavond dient zich wederom een cameraploeg (RTL4) aan om mee te rijden met de buzz. Om half acht zijn ze er nog niet en besluiten we maar te gaan. Met twee kannen koffie en een kan thee gaan we op weg naar de eerste attractie, werkelijk alles hobbelt naar alle kanten mee! Op de aangekomen plek staan er circa twintig jongeren die in no time in de bus zitten (na aankondigingen van de aanwezigheid van koffie op de bus). Gedurende de avond wordt er veel gepraat, gelachen, gezongen en natuurlijk veel koffie gedronken.

De cameraploeg vindt ons alsnog en hun aanwezigheid zorgt voor hilariteit in de tent, ruim de helft van de jongeren gaat er vandoor, de rest is vreselijk nieuwsgierig. Als we terugkomen bij 't Ukien zijn we drie uur film verder (uiteindelijk zal dit worden teruggebracht naar drie minuten). Het is een verjaardag om nooit te vergeten: twintig jongeren die voor me zingen, zoenen van mijn collegae, en een cameraploeg.

Woensdag 27 oktober

Arjen: Tot 04.00 's nachts geknutseld aan geboortekaartjes. Nog zes weken te gaan en de tijd begint te dringen, zeker als er nog geen concept in wording is.De periode van aftellen is aangebroken en om er zelf rustig onder te blijven is het prettig dat het klussenlijstje langzamerhand wordt afgerond. Per slot van rekening was de hele zwangerschap niet gepland en dan is negen maanden net lang genoeg om alle voorbereidingen te treffen. Dit is inclusief de zes maanden dat ik moest wennen aan het idee van het toekomstig vaderschap.

Om 13.30 uur krijgen we bezoek van jongerenwerkers uit Raalte. We kennen ze en zij hebben een vergelijkbaar initiatief. Geen jongeren-Buzz, maar een -caravan.Ze zijn erg enthousiast en snappen, net als wij, niets van de enorme publiciteit.