`Nick'

Op uitnodiging van Harry Mens, makelaar in onroerend goed en in zichzelf, was Nick Leeson de afgelopen dagen in Nederland. Gisteren gaf de beruchte financiële zwendelaar die zijn werkgever, de Barings Bank, van twee miljard gulden beroofde, in de Beurs van Berlage een openbaar interview. Het duurde een uurtje waarvoor de 150 bezoekers – met uitzondering van een groep studenten van Nijenrode – 650 gulden moesten betalen. Dat konden ze best missen, vond Mens, want het waren toch allemaal collega's uit de financiële wereld.

,,Maar u mag er gratis in, hoor'', deelde Mens mij genereus mede toen ik hem enkele uren voor het grote gebeuren opbelde. Hij was met Leeson in zijn auto-met-chauffeur op weg naar de Beurs van Berlage. ,,Ik laat Nick de opstelling van vanmiddag zien, kan hij alvast acclimatiseren.''

Ik wilde graag van Mens weten waarom hij Leeson had uitgenodigd. Was het misschien uit compassie? ,,Nee hoor'', stelde Mens mij gerust, ,,het gaat mij om de kijkcijfers. Hij zit zondag in mijn tv-programma.''

Even later zette ik het tv-programma Middageditie aan. Interview met Harry Mens. Waarom Leeson uitgenodigd? Was het uit medelijden? ,,Ja'', zei Mens. Maar Leeson was toch eigenlijk een crimineel? ,,Nee'', zei Mens, ,,hij is geen crimineel. Hij is iemand die administratieve fouten heeft gemaakt, maar hij heeft zichzelf niet verrijkt.''

Daar zullen ze in Singapore van ophoren. Een veroordeling tot 6,5 jaar gevangenisstraf voor een veredelde boekhouder die wat rekenfouten heeft gemaakt – het is aan de hoge kant.

Met deze geheel nieuwe, verfrissende blik op een opzienbarend stukje financiële geschiedenis begaf ik mij naar de Beurs van Berlage. Daar bleek de zaal goeddeels gevuld met mannen in blauwe en zwarte maatpakken, die aandachtig luisterden naar een onopvallend uitziende, kalende dertiger op het podium. `Nick', zoals Mens hem liefdevol bleef aanspreken, was al helemaal geacclimatiseerd en gaf keurig antwoord op de vragen van zijn interviewers, Mens zelf en een drietal deskundigen.

Terwijl het uurtje voortkabbelde, moest ik steeds aan die 650 gulden denken. Toch erg veel geld voor een een handvol antwoorden die je zelf gratis had kunnen bedenken. Had `Nick' soms een paar miljoentjes van die twee miljard als appeltjes voor de dorst ergens weggezet? Nee, zei `Nick', en hij voegde er wat treurig aan toe dat hij het tegendeel nooit kon bewijzen. Had hij spijt? Nou en of, maar het klonk alsof hij vooral spijt had dat hij was gepakt.

Sommige toehoorders toonden zich ronduit begaan met het lot van `Nick'. ,,Ze hebben je ook zoveel vrijheid gegeven'', zei een man troostend, ,,als je dat met kinderen doet, gaat het ook fout.'' Een ander riep verdrietig: ,,Nick, waarom doe je dit soort optredens, daar ben je toch eigenlijk veel te goed voor?'' Het antwoord van `Nick' klonk retorisch, maar toch waren het de enige authentieke woorden van de middag: ,,Ja, maar welk bedrijf wil mij nu nog hebben?''