De ruzie

Max en Vera hadden ruzie. Max had iets gedaan wat Vera niet leuk vond en toen had Vera iets gezegd waar Max boos van werd en Vera was toen ook boos geworden en ze had Max een stomp gegeven en Max had haar terug geslagen.

Ruzie dus.

Het was helemaal geen dag om ruzie te hebben. De zon scheen en het was herfst. Er groeiden paddestoelen in de tuin en de bladeren aan de bomen hadden mooie kleuren. Rood en geel en bruin, het bruin van pannenkoeken. Het was wel koud. Als je buiten liep, kwamen er pluimen uit je mond. Het leek op rook, maar dat was het niet. Het was adem. Je kon er zelfs rondjes mee blazen.

Maar goed, Max en Vera hadden ruzie. Het vreemde was dat ze niet wisten waarover ze ruzie hadden. Wat had Max nou gedaan? En waarom vond Vera het niet leuk? Terwijl ze tegen elkaar stonden te schelden, vergaten ze steeds meer.

Gek was dat.

Na een tijdje was het zelfs niet leuk meer om ruzie te hebben. Toen gingen ze allebei in een hoek van de kamer zitten. Max in de hoek bij het raam en Vera in de hoek aan de overkant, bij de kast. De kamer lag vol lego en playmobil. Af en toe keken Max en Vera boos naar elkaar. Meer was er niets van de ruzie over.

Max dacht dat het begonnen was toen hij bij het spelen aan Vera's haar had getrokken, maar eigenlijk had hij dat niet expres gedaan, hoewel hij Vera's knoetjes soms wel een beetje stom vond. Vera had toen iets gezegd over zijn sproeten, maar omdat je aan sproeten niets kon doen en aan je haar wel, was Max boos geworden en omdat Vera een hekel had aan een boze Max, was zij ook boos geworden en dus waren ze gaan slaan en knijpen en stompen. Nu had Max er spijt van. Maar toch keek hij kwaad naar Vera aan de overkant van de kamer.

Vera dacht ook na. De ruzie was begonnen omdat Max haar poppetjes had omgeschopt. Ze waren markt aan het spelen en zij had een kraam gehad met allemaal mensen eromheen die dingen wilden kopen. Max had ook een kraam gehad op de markt, maar bij hem kwam niemand langs. Toen moest hij plassen en onderweg naar de wc had hij haar poppetjes omgeschopt. Toen had ze gezegd dat hij stom was. Max had meteen geroepen dat hij helemaal niet stom was, zij was stom! Maar omdat dat niet zo was, had Vera hem een klap gegeven en zo was het begonnen, de ruzie. Volgens Vera.

Nu was de ruzie dan wel voorbij, toch was er nog genoeg van over om kwaad naar elkaar te kijken. Max en Vera gingen daar helemaal in op. Het leek wel alsof ze wilden kijken wie het het langst kon volhouden. Want niet alleen wisten ze niet zeker hoe de ruzie was begonnen en waar hij over ging, ook begonnen ze elkaar te missen. Dit was een raar gevoel, want ze zaten in dezelfde kamer – ze waren vlakbij elkaar. En zowel Max als Vera voelde na een tijdje de boosheid wegzakken.

Nu was er niets meer.

De ruzie was heel ver weg.

De boosheid ritselde nog, maar dat was heel in de verte. Eigenlijk konden ze gewoon wel weer gaan spelen. Ze waren namelijk vergeten wat er was gebeurd. Mooi was dat.