Bufferzones

In het artikel `Koop grond voor een klapper' van 21 oktober wordt uit de doeken gedaan hoe beleggers natuurgrond kopen met het oogmerk daar forse winsten mee te maken ingeval dat er gebouwd gaat worden. Het kabinet vindt dit (terecht) geen gewenste situatie en laat een commissie onderzoeken hoe speculatie kan worden afgeremd.

Een tweede probleem is de sturende rol in de ruimtelijke ordening, die beleggers zich inmiddels hebben aangemeten. Met name in speciaal beschermde gebieden, zoals de in het artikel genoemde Grote Polder in Zoeterwoude. Deze en de omliggende polders hebben de status van `Bufferzone'. Bufferzones zijn ingesteld om duidelijk te maken dat, ook op de lange termijn, desbetreffende gebieden (het zijn er enkele in Nederland) niet bebouwd mogen worden, ter voorkoming van het aaneengroeien van de steden. De overheid achtte het enkele jaren geleden, toen er nog veel meer open ruimte in de regio aanwezig was, dus al noodzakelijk om grote stukken van die groene ruimte te benoemen als beschermd gebied, dat nodig is voor de leefbaarheid. Sinds eind vorig jaar hebben de Bufferzones bovendien een PKB-status gekregen. Een besluit in de zin van de Algemene wet bestuursrecht.

Juist ter bescherming van de leefbaarheid voor de huidige én de toekomstige generaties is handhaving van deze status nodig. Nu al blijkt hoe bedrijven en burgers wegtrekken uit de Randstad, omdat het er, naar de beleving van mensen, te vol is, de steden te weinig schone lucht hebben en de wegen er veel te druk zijn. Kwaliteit van leven dient als economische waarde meegerekend te worden. Want het verder bebouwen van de resterende open ruimte zal uiteindelijk het tegenovergestelde effect bewerkstelligen. De trek naar gebieden met meer ruimte zal nog groter worden. En de schade aan het unieke veenweidelandschap is onherstelbaar. Daarom dient een betrouwbare overheid, tegen wensen van beleggers en onverantwoorde groeiwensen van steden in, onverminderd vast te houden aan haar nog zo recent ingezette bufferzonebeleid.