Hedendaagse Maginotlinies

Weinigen kijken er nog van op. Sterker: slechts een enkeling lijkt zich nog wild te ergeren aan het feit dat winkels geen uitverkoop houden maar sale op de etalageruit spuiten. Dat winkels niet spreken over kinderen maar over kids, women en men, wanneer de kinder– vrouwen- of mannenafdeling wordt bedoeld. Nòg sterker: wie een verkoopster attendeert op de schoonheid van de Nederlandse taal en dat die taal, ook in winkels, gekoesterd dient te worden, wordt aangekeken alsof hij regelrecht uit het gesticht komt. De liefde voor de eigen taal hoeft echter niet te betekenen dat die in groter, Europees verband, `de officiële werktaal' zou moeten blijven, zoals Nederland volgens Elsevier wil. Nederland wil dat niet uit respect voor de dichters Leopold en Achterberg, maar alleen omdat het geen greintje macht wil inleveren wanneer de uitbreiding van de EU ooit een feit zal zijn. Nu al worden stellingen betrokken, wordt als het ware een nieuwe Maginotlinie opgetrokken tussen de grote en de kleine lidstaten. Volgens Elsevier staat voor Nederland één ding vast: `Een Eurocommissaris inleveren? Nooit'. Dat valt natuurlijk nog te bezien want Nederland is klein en Duitsland en Frankrijk zijn groot.

Van die twee wil vooral Frankrijk `geen centimeter macht afstaan aan instituties als de Europese Unie' schrijft Elsevier in een artikel over de immer moeizame relatie tussen liefhebbers van respectievelijk Grandeur en Sauerkraut mit Eisbein. De eersten zouden het liefst een nieuwe Maginotlinie optrekken waarmee zij blijk geven slechte verstaanders te zijn van oud-Bondskanselier Kohl die zei: `Europa moet Duitsland beschermen tegen zichzelf'. Dàt is de opdracht van Europa – niet het gehakketak om een Eurocommissaris, een officiële werktaal of een stem meer of minder. Maar degene die dat vindt, zal wel worden aangekeken alsof hij regelrecht uit het gesticht komt.

Slechte verstaanders blijken zich ook op te houden in Leiden. Daar bevindt zich het `anarchistisch collectief Eurodusnie' dat, heel sympathiek, een `weggeefwinkel' runt waaruit minder bedeelden dingen voor niets mogen meenemen, meldt HP/De Tijd. Iets minder sympathiek is het feit dat zij taarten gooien naar mensen `om de aandacht te vestigen op de belangrijke rol die bepaalde individuen spelen in volgens ons kwalijke politieke processen', aldus `Bart' die zijn achternaam niet wil zeggen. Nog minder sympathiek is het dat diezelfde Bart `zijn uitkering beschouwt als subsidie voor zijn inzet voor een alternatieve samenleving'. Ronduit bespottelijk is de benaming anarchistisch – Michael Bakoenin verdient betere navolgers. Het zal wel net zo zijn als met Cohn-Bendit en zijn vrienden in '68: zij beriepen zich onder anderen op Marcuse, maar hem lezen èn begrijpen: dáár was even geen tijd voor.

Soms zou de laatste zin van een interview de eerste moeten zijn, zoals deze: `Eigenlijk wil ik niet aan de zijlijn belanden en dingen gaan roepen', zegt oud-Paroolhoofdredacteur Sytze van der Zee in De Groene Amsterdammer, aan het slot van een lang gesprek over veel van wat inmiddels bekend mag worden verondersteld vooral als het gaat om zijn tijd en zijn vertrek, in 1996, bij het Parool. Waarom hij dan `dingen gaat roepen' (,,Je ziet wat PCM flikt. Op commando krijgen AD, Volkskrant, NRC en Parool fullcolour magazines door de strot gedrukt'') is een raadsel en Van der Zee zou er goed aan doen tussen zichzelf en Het Parool een Maginotlinie op te trekken en niet meer te spuwen in de bron waaruit hij gedronken heeft.

GroenLinks is weer erg in de weer met de NAVO, meldt De Groene Amsterdammer. Dit bondgenootschap hoeft niet meer te worden opgeheven maar: ,,Het is zaak de neiging binnen de NAVO om bij conflicten sterk in militaire oplossingen te denken, van kritiek te voorzien.'' Dat lijkt op wat vroeger tegen vrouwen werd gezegd: neem een nagelschaartje mee als wapen tegen enge mannen.