BRYAN FERRY

Nog een paar maanden tot de eeuwwisseling en in de popmuziek is de nostalgie aan de macht. Muzikanten als Brian Setzer en Big Rude Jake grijpen terug op swing uit de jaren veertig, en Bryan Ferry sloeg voor zijn nieuwe cd As Time Goes By het Cole Porter-songbook nog eens open. Nu is het niet de eerste keer dat Ferry een plaat met klassiekers opneemt, in 1973 maakte hij al These Foolish Things, maar toch is er nu definitief iets veranderd vergeleken met vijfentwintig jaar geleden.

En dat is niet alleen dat Ferry op deze plaat nauwkeurig een authentieke sfeer nastreeft met krakerige trompetten, kwastjesdrums en ver weg klinkende pianoriedeltjes, maar vooral dat Ferry's stem nog slechts een schim is van wat hij vroeger was. De warme, dandy-achtige croon-zang van weleer is verdwenen. Het is alsof Ferry alleen nog maar de contouren daarvan kan zingen. De trouwe luisteraar moet de rest er zelf maar bijdenken.

Ferry kraakt, trekt en hijgt. Zo te horen was hij zich nergens van bewust, anders had hij zich niet zo prominent in het geluidsbeeld laten zetten. Terwijl een menigte muzikanten, waaronder Phil Manzanera (gitarist van Roxy Music), Jose Libertella (bandoneon) en Enrico Tomasso (trompet) trouwhartig de verfijndste arrangementen in elkaar steekt, lukt het Ferry niet om enige elegantie – zijn oude handelsmerk – aan te brengen. Daarbij helpt het ook niet dat hij met You Do Something To Me en Miss Otis Regrets de overbekende nummers uit het Porter-songbook gekozen heeft (aangevuld met evergreens als Falling In Love Again, Where or When en Weils September Song).

Bryan Ferry. As Time Goes By (CDVIR89)