Junkie XL

Je ziet de wapperende handen en omhooggestoken armen al voor je bij het acht minuten durende Synasthesia, een van de nieuwe nummers van Junkie XL. Het is opgebouwd volgens een beproefd recept: laat de synthesizervibraties langzaam de toonladder volgen (opwaarts), hou een break, en begin vervolgens – klaboem – een stampende beat waarop de danslustigen weer kunnen `dakken'. Maar dit volgens `klassieke' dance-regels opgebouwde nummer is niet typerend voor Big Sounds of the Drags de nieuwe, tweede cd van de Nederlandse groep Junkie XL, die met de debuut-cd Saturday Teenage Kick (1997) internationaal succes kreeg.

Het gezelschap rond muzikaal brein Tom Holkenborg en rapper Rudeboy is er juist uitstekend in geslaagd om muzikaal en ritmisch iets nieuws te brengen. Op de eerste cd pasten ze nog in de naar de Chemical Brothers vernoemde `Chemical Beats'-stroming, nu zijn die eenduidige ritmes verlaten. Ieder nummer heeft zijn eigen stijl: van het Motown-geluid van Power of the Big Slacks tot de strakke vierkwartsmaat van Gettin' Lost en, toch nog, de breakbeats van Dance U.S.A.

Maar het verrassendst aan deze nieuwe cd is de menselijker maat die Holkenborg heeft gevonden voor zijn gitaargeweld en synthesizerrollers. Junkie XL klinkt intiemer omdat hij nu en dan gas terugneemt. Rudeboy rapt bezeten als vanouds maar zingt soms ook, en heeft dan de balorige sneer van Kurt Cobain. Al is de tweede helft van Big Sounds of the Drags wat eenvormig, het is een indrukwekkende cd geworden.

Junkie XL. Big Sounds of the Drags (Roadrunner 451)