Funkmetal met kathedralenecho

Het woord `skunk' prijkte gisteravond in Ahoy' in Rotterdam ook op het t-shirt van zangeres Skin van Skunk Anansie. `Skunken' duikt op in de vocabulaire van veel Skunk-Anansiefans. Het wil zoveel zeggen als: springen, beuken, zingen en schreeuwen.

Was de vierkoppige band uit het Londense Brixton in haar begintijd in '94 nog underground, agerend tegen om het even welk onrecht, vandaag is Skunk Anansie big business. Dat vertaalt zich in een toegangsprijs van ruim zestig gulden voor het al maaden uitverkochte concert en de dure merchandising.

De 31-jarige Skin gebruikte het podium als een soort work-out-ruimte.

Haar donkere, fraai gevormde kale hoofd glom in de felle lichten terwijl ze zich afwisselend in alle mogelijke bochten wrong, triomfantelijk bovenop de bassdrum belandde en over de grond kwikzilverde. Met gitarist Ace, bassist Cass Lewis en drummer Mark Richardson speelde zij een spel van aantrekken en afstoten in de vertolking van vijftien nummers van Paranoid & Sunburnt, Stoosh en het dit jaar verschenen Post Orgasmic Chill. Als een bosheks betoverde Skin de menigte, die songs als Hedonism en Selling Jesus woord voor woord meezong en zich vergaapte aan een halfgelukt experiment op de theremin. Op haar krachtige stem, die moeiteloos overschakelde van felle uithalen in het lage middenregister naar de hoge C, zat een passende kathedralenecho die de funkmetal en soulballads versterkte. Vlak voor de laatste toegift `Little Baby Swastikkka' noodde Skin zo'n dertig fans op het podium, liet zich knuffelen en gaf hun spontaan een masterclass 'publiek bespelen'. Ook klom zij van het plankier om hun uitgestoken vingers dierlijk te besabbelen. Na het enige nummer waarin zij gitaar speelde riep zij de in het publiek ruim vertegenwoordigde meisjes op om ook een groep te beginnen. Spice-Girlpower in rockvorm, maar zonder marketingman achter de schermen.

Afgezien van deze acties was het geen verrassend concert, vergelijkbaar met de cluboptredens van Skunk Anansie: grote inzet, strak spel, melodieuze songs en exclusief toegiften een uur speeltijd. Hooguit zijn meer ballads aan het repertoire toegevoegd, is het publiek verveelvoudigd en het geluid slechter. Merkwaardig dat in Ahoy' aan videoschermen niet was gedacht en, de lichtshow uitgezonderd, een opvallend decor ontbrak. Wanneer performers voor het gros van de toeschouwers stipjes in de verte zijn vraagt een optreden in een immense hal met een slechte akoestiek om extra visueel spektakel

Concert: Skunk Anansie. Gehoord: 26-10, Ahoy', Rotterdam.