Bladeren

DIE WOCHE

Hans Eichel, de Duitse minister van Financiën, blijft trouw aan het sociaaldemocratische beginsel dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen, maar dat principe mag niet buiten de realiteit staan. Zo beschrijft Die Woche de reactie van de minister op de voorstellen van een SPD-werkgroep om de rijken te verplichten tien procent van hun vermogen af te staan ter financiering van de eenwording.

De werkgroep trekt een vergelijking met de situatie van vlak na de oorlog toen de welgestelden een schuldvereffeningsafdracht opgelegd kregen om de oorlogsschade te betalen.

Het voorstel is niet nieuw, want al in 1992 lanceerde de toenmalige bondspresident Richard von Weizsäcker een soortgelijk idee. Het probleem is alleen dat niemand precies weet hoe je zo'n plan concreet gestalte moet geven. De SPD-werkgroep meent dat iedere particulier die meer dan een half miljoen mark aan vermogen heeft in aanmerking komt voor de afdracht van tien procent, te betalen in een termijn van tien jaar.

Het blad denkt dat het allemaal niet zo'n vaart zal lopen, omdat de politici hun vingers niet willen branden aan impopulaire maatregelen. Maar er zijn natuurlijk wel andere wegen om aan geld te komen. Het blad herinnert er aan dat er al sinds 1996 gestudeerd wordt op herziening van de taxatienormen voor onroerend goed. Het is natuurlijk een koud kunstje die normen te verhogen. Op die manier kun je de vermogende Duitsers meer belasting laten betalen zonder dat er een nieuwe belasting wordt ingevoerd. Dat is volgens het blad ook de reden waarom de minister van Financiën zo stellig kan beweren dat er geen nieuwe belasting komt.

Het weekblad Die Woche is verkrijgbaar in de kiosk.

www.woche.de

BUSINESSWEEK

Eindelijk beginnen nu ook de minder welgestelde en arme Amerikanen te profiteren van de lange economische bloeiperiode. Voor het eerst sinds de jaren zestig boeken de mensen aan de onderkant van de arbeidsmarkt weer economische vooruitgang. Hun magere uurloon is de laatste twee jaar met tien procent gegroeid. Zelfs de groepen die traditioneel de slechtste kansen hebben, delen in de euforie. Als voorbeeld noemt BusinessWeek Afrikaans-Amerikaanse jongemannen zonder diploma. Hun uurloon is sinds 1996 twaalf procent gestegen.

De armste groep zwarte huishoudens is er sinds 1993 twintig procent op vooruitgegaan. Hun gemiddelde jaarinkomen is gestegen tot iets meer dan negenduizend dollar, toch nog steeds opmerkelijk laag, meent het blad. Bovendien leren de cijfers dat de groep laagstbetaalde werknemers nog lang niet terug is op het niveau van de jaren tachtig, laat staan de jaren zeventig. De groei van de inkomensongelijkheid is weliswaar tot staan gekomen maar is groter dan ooit sinds de crisis in de jaren dertig.

De economische bloei wordt zelfs zichtbaar in de Amerikaanse binnensteden. Het bedrijfsleven ontdekt dat daar de laatste arbeidsreserve is te vinden en dat ook mensen met een laag inkomen winkels nodig hebben om inkopen te doen. De bekende econoom Michael Porter heeft uitgezocht dat de gettobewoners in de VS bij elkaar 85 miljard dollar besteden aan inkopen bij de detailhandel, en dat ze 25 procent daarvan uitgeven buiten hun directe woonomgeving. Dat betekent volgens hem dat er in de Amerikaanse binnensteden vraag is naar detailhandelsproducten ter waarde van 21 miljard dollar. En dat cijfer loopt snel op omdat de lonen van de laagstbetaalden stijgen. Het deel van de binnenstadbevolking dat onder de armoedegrens leeft is sinds 1993 met 2,3 procent gedaald tot 18,5 procent. De tien procent stijging van het uurloon komt neer op een bedrag van zestig dollarcent.

Het weekblad BusinessWeek is verkrijgbaar in de kiosk.

www.businessweek.com

THE ECONOMIST

Het belang van een goed financieel systeem is volgens The Economist af te leiden uit wetenschappelijk onderzoek waaruit keer op keer blijkt dat er een duidelijk verband bestaat tussen financiële ontwikkeling en economische groei. Een onderzoek naar 47 economieën in de periode 1976-1993 wijst uit dat de liquiditeit van de aandelenmarkt en de omvang van de banksector de toekomstige groeicijfers goed voorspellen.

Het verband tussen economie en financiering bestaat al sinds het begin van de geschreven geschiedenis. In het Mesopotamië van 3000 voor Christus werd in de landbouw al gewerkt met krediet. Rond het begin van de jaartelling waren er in Egypte al banken. En de financiële derivaten die nu zo nieuw lijken, waren in de zeventiende eeuw ook al bekend aan de Amsterdamse Beurs. Maar het is ontegenzeggelijk waar dat er de laatste twee decennia een soort financiële revolutie heeft plaats gevonden. Deze bestond er uit dat de kosten van financiële transacties veel kleiner zijn geworden als gevolg van de toepassing van nieuwe technologie in combinatie met deregulering van het kapitaalverkeer.

Daar komt bij dat de hoeveelheid waardepapieren sinds 1980 twee keer zo snel is gegroeid als het bruto binnenlands product van de rijke landen. Een van de grootste veranderingen in de financiële wereld is de concentratie van waardepapieren bij beleggingsfondsen, pensioenfondsen en verzekeringsmaatschappijen. Institutionele beleggers beheren op dit moment tweevijfde van de waardepapieren van alle Amerikaanse huishoudens, twee keer zoveel als in 1980.

Het weekblad The Economist is verkrijgbaar in de kiosk.

www.economist.com