Column

Supporter

Kanu, Kanu en nog eens Kanu! Verbijstering alom. Dat derde doelpunt. Het stadion zweeg. Alleen de Arsenal-aanhang ontplofte.

En hoe. Kwartier voor tijd 2-0 achter en dan wordt het toch nog 2-3 door een glaszuivere hattrick. Vooral die derde, die onnavolgbare derde goal. Onmogelijke hoek. Je zag de afschuw op de gezichten van de Chelsea-aanhang. 91e Minuut. Het is niet waar! Het was wel waar! Hartstikke waar! Toveren was het, zuiver toveren. Goochelen is in dit geval geen goed woord. Arme Ed de Goey. Een doodstil Stamford Bridge. 2-0 voor. 2-0! Stief kwartiertje later is het helemaal gebeurd.

Kanu, Kanu en nog eens Kanu! De Ajax-dokter hoort de naam Kanu niet graag. Gloeiend schaamrood trekt naar boven. Niks gehoord. Niks gemerkt. Toch speelde hij met een lekkende hartklep, het werd bij Inter pas ontdekt, de reparatie volgde en nu is hij weer ruisloos.

Kanu, Kanu en nog eens Kanu! Wonderlijke speler. Het is net of zijn hoofd en zijn voeten niets met elkaar te maken hebben. Terwijl hij voetbalt droomt hij over Afrika, rituelen, grootouders, wilde dieren, invallende duisternis of iets heel anders: heb ik het gas wel uitgedraaid? Staan de vuilniszakken buiten? Ondertussen speelt hij de sprieten van het gras. Magisch voetenwerk.

Soms dwarrelt de olympische finale 1996 nog door mijn hoofd. Tegen de Argentijnen. Sensationele ontknoping. Magistrale blijheid. Ook weer dat rare voetenwerk. Dat hoofd elders en die voeten met zijn werk bezig. Wonderlijke speler, maar wat een genot om naar te kijken. Kanu, Kanu en nog eens Kanu.