Solex

Elisabeth Esselink, de vrouw achter de Amsterdamse groep Solex, heeft voor haar tweede cd een nieuwe methode bedacht. Haalde ze de samples voor haar debuut Solex vs. the Hitmeister (1997) nog van ramsj-cd's, veel van de muziek op Pick Up is gesampled van bootleg-opnamen die Esselink de afgelopen jaren zelf maakte bij concerten. Dat kost haar geen royalties want live-opnamen zijn rechtenvrij, schijnt het.

Maar wat Esselinks geluidsbronnen ook zijn, wat zij er uiteindelijk van maakt is op de tweede cd niet wezenlijk anders dan op de eerste. Want Solex' samples zijn een middel, en geen doel op zich. Opnieuw waan je je als luisteraar in een muziekdoosje waar van alles beweegt en tikt, poppen miniviooltjes spelen, clowns op pauken slaan en het ronddraaiende balletdanseresje de xylofoon beroert. Esselink zelf is het meisje dat 's ochtends wakker wordt en het poppenhuis tot leven gewekt ziet – en toch onverstoorbaar haar liedjes zingt.

Solex maakt micro-muziek, met micro-vondsten en micro-impact. Want al zijn de melodieën steeds weer glimlachwekkend door hun ingenieuze vanzelfsprekendheid (te meer als je de herkomst van de geluiden weet), het euvel is dat het zo `klein' blijft. De liedjes zijn intiem en gevoelig, maar bereiken de luisteraar niet. Of het komt door de volle instrumentaties of door de vele wendingen binnen de nummers, Pick Up mist overrompeling.

Solex. Pick Up (Matador Ole 336-2)