Elegante Morrissey nu stram, bot en lomp

21 april 1984 is een datum die door bewonderaars van de Engelse zanger Morrissey slechts met de grootst mogelijke eerbied wordt gememoreerd. Op die dag vond het enige Nederlandse optreden van Morrissey's toenmalige groep The Smiths plaats, op een besloten feestje van het tijdschrift Vinyl in de Amsterdamse Meervaart. In Engeland behoorden The Smiths tot de grootste popsterren van de jaren '80, totdat de groep in 1987 werd ontbonden en Morrissey als solist de persoonlijkheidscultus voortzette die hij met gevoelige teksten als Heaven knows I'm miserable now in gang had gezet. In het licht van zijn misantropische, wereldvreemde imago was het opmerkelijk nieuws dat Stephen Morrissey zich voor zijn huidige tournee (de `Oye Esteban Tour') zou hebben laten beïnvloeden door Mexicaanse muziek. Een platenmaatschappij voor de bijbehorende en reeds voltooide cd heeft hij nog niet gevonden, maar in zijn huidige woonplaats Los Angeles heeft de oer-Engelse zanger een onwaarschijnlijk grote aanhang onder de Latino-bevolking.

Het idiote vooruitzicht van Morrissey op z'n Mexicaans trok een volle zaal in Tilburg, waar veel fans een bos bloemen hadden meegenomen omdat Morissey die bij The Smiths zo graag uit zijn achterzak liet bengelen. De bloemen smeet hij dit keer meteen terug de zaal in en van Mexicaanse invloeden bleek geen enkele sprake, bij de lompe manier waarop hij in een uur zijn lijstje van solo- en Smiths-favorieten afraffelde. Zijn huidige band bestaat uit gewezen rockabillymuzikanten, die er een sport van maakten om de ooit zo meeslepende melancholie van nummers als Alma matters en Boy racer plat te walsen met een zo bot mogelijke rock-begeleiding. Morrissey danste daarbij zijn houterige ledepoppendans, die er niet soepeler op is geworden. De travestie was compleet toen hij tijdens het Smiths-nummer Meat is murder pontificaal ter aarde stortte, alsof we uit de dramatische woorden `this beautiful creature must die' nog niet hadden kunnen opmaken dat het hier een protestsong tegen het niet-vegetarische volksdeel betrof.

Vooral bij de Smiths-nummers Is it really so strange en de afgeraffelde toegift Last night I dreamt that somebody loved me werd duidelijk dat Morrissey er in muzikaal opzicht niet op vooruit is gegaan, sinds hij wordt omringd door begeleiders die melodieuze popsongs consequent transformeren in rampestamp-rock. `That was fun', luidde zijn gratuite opmerking na de Meat is murder-pantomime. Had hij nu maar wat Mexicaanse mariachi-invloeden in zijn bleke Britpop toegelaten, dan was het misschien nog echt lollig geworden. De fans waren al lang blij dat ze een zeldzaam uurtje verkeerden in de nabijheid van hun vroeger zo elegante slaapkameridool.

Concert: Morrissey. Gehoord: 22/10 in 013, Tilburg.