Aksu werft Turkse fans voor Breuker

Hippe meiden in de huwbare leeftijd, dringend voor het podium, dat zal Willem Breuker tijdens zijn carrière nog niet vaak hebben meegemaakt. Ook al kwamen de beauties zaterdag in de eerste plaats voor zangeres Sezen Aksu, ze toonden zich bij het uiten van lof absoluut niet eenkennig.

De Stichting Kulsan, opgericht om Turkse kunst en cultuur in Nederland bekend te maken, kon tevreden zijn. Het Concertgebouw was uitverkocht en de sfeer die er hing kon niet anders dan feestelijk worden genoemd. Dat de muziek te laat begon en de geluidsbalans voor de pauze belabberd was, bleek tegen twaalven al lang vergeten. Aksu en Breuker moesten zoenend samen op de foto, en nog eens en nog eens, want de cameradichtheid was hoog.

Zangeres Sezen Aksu, die al sinds '74 actief is, bestrijkt een breed terrein. Ze schuwt de volkse meestamper niet, maar kan ook roerende ballads schrijven. En dat alles met groot succes; haar plaatverkopen lopen in de vele miljoenen en de door haar geschreven liedjes vinden gretig aftrek bij andere artiesten. Ook de recente hits van Tarkan, Simarik en Sikidim, werden door haar geschreven.

Dat Aksu's kwaliteiten zaterdag matig uit de verf kwamen was te wijten aan twee dingen: een slechte geluidsbalans en de beperktheid van haar bandje. Van de musici op haar laatste cd Adi Bende Sakli zat er geen enkele op het podium en zij die er wel zaten, deden weinig bijzonders. Slechts achtergrondzangeres Isin Karaca en percussionist Murat Yeter doken soms op uit lage tonenbrij. Dat Aksu het zingen soms grotendeels aan de zaal overliet was ook niet bevorderlijk voor het niveau, al verhoogde het zeker de stemming.

De verwachting dat de Turkse Nederlanders bij Willem Breuker massaal zouden afhaken kwam in het geheel niet uit. Het Kollektief, net terug uit Amerika, speelde een zonder meer wervelende set. De jazzy solo's, onder andere van violiste Lorre Lynn Trytten, kregen net zo'n warm onthaal als de carrouselachtige collectieve passages. Daarnaast was er als altijd ook iets voor het oog. Een trompettist die ook de ventielen van zijn buurman bespeelt en trombonisten die hun toeters de lucht in gooien, dat zie je niet elke dag. Dat de twee orkesten aan het eind werden samengevoegd maakte de puntigheid bepaald niet groter maar dat was voor het meeklappen geen bezwaar.

Blijft het raadsel waarom Aksu zo populair is. Haar stem doet denken aan vele andere uit de regio. Haar liedjes zijn meezingbaar maar zo weinig specifiek dat ze net zo goed uit Griekenland of Spanje zouden kunnen komen. Maar misschien is het juist dat wel, wat voor Sezen Aksu pleit: dat ze jonge Turken sterkt in het gevoel dat ze modern zijn en Europeaan.

Concert: Sezen Aksu & band plus Willem Breuker Kollektief. Gehoord: 23/10 Concertgebouw, Amsterdam. Herhaling: 26/10 Vredenburg, Utrecht.