Voilà enfin

Om snel iets gedaan te krijgen, moet je niet bij ons in de streek zijn. Daar zijn we na zeven jaar wel aan gewend. We weten nu dat we, zelfs bij hevige lekkage, van de loodgieter niet te horen krijgen: ,,Morgen vroeg bent u de eerste.'' Nee, het wordt zoiets als: ,,Ik zal eens kijken of ik in de loop van de volgende week een uur vrij kan maken.'' En dan nog is het nodig dat hij je graag mag, wil hij echt komen opdagen.

Maar Yannick Franche is niet zo. Zij is iemand die freelance drukwerk levert aan bedrijven en overheden, vanuit haar moderne studio. Zij is iemand `uit de stad', zoals ze hier zeggen, net als Françoise Normand. Zij komen uit die wereld waarin de wet van de efficiency geldt.

En daarom wil ik nu van Yannick Franche eindelijk horen hoe het staat met onze brochure, de kleurenfolder waarmee we toeristen naar ons dorp willen lokken. Hoelang is het nu geleden dat zij de opdracht kreeg? Een half jaar, tien maanden, een jaar? Alle stations waren we gepasseerd: het benodigde geld was er, een ontwerp, een tekst en een drukker. Maar ik word nu door bange twijfels bevangen. Ik krijg het vermoeden dat een samenzwering ons noeste voornemen in de weg staat. En niet ten onrechte zoals blijkt. Yannick komt het me uitleggen.

De tekst die Françoise Normand had opgesteld, zegt ze, weet u nog wel, die tekst is afgekeurd door burgemeester Bousquet. Dat ging zo. Eenmaal per maand heeft hij een ontmoeting met de burgemeesters uit het kanton, de vijftien dorpen rondom Thenon. Op een avond, toen er weer zo'n vergadering was, bevond ik me, voor een andere opdracht, op het gemeentehuis. Bousquet vroeg me of ik er even bij kwam zitten. Wat er toen gebeurde, kun je je nauwelijks voorstellen. De tafels in de raadzaal stonden in hoefijzervorm opgesteld. Bousquet aan het hoofd, alle burgemeesters er omheen. Hij begon een toespraak. Dat hij al jaren de klacht hoorde dat de niet geringe stroom toeristen elke zomer door ons dorp trekt op weg naar de bekende toeristenoorden als Montignac/Lascaux, Sarlat, Les Eyzies enz. waar, zoals bekend, het toerisme voor grote inkomsten zorgt. Maar dat ons kanton vooral geldt als doorgaande route, wat alleen maar overlast oplevert. Dat hem dat aan het hart ging (knipoog Yannick), niet alleen als burgemeester van de hoofdplaats maar ook als ondervoorzitter van de streekraad. Dat hier een oplossing moet worden gezocht, om te zorgen dat wij ook eens een graantje meepikken van het toerisme in plaats van de overlast (applaus burgemeesters), dat hij (vette knipoog Yannick) op het denkbeeld was gekomen om de toeristenstroom op te vangen met een fraaie kleurenfolder waarin niet alleen de bezienswaardigheden, maar ook de producten en diensten van ons kanton worden aanbevolen.

Er viel een stilte, aldus Yannick, gevolgd door een minutenlang applaus van de burgemeesters. Bousquet deelde mee dat hij (nu barst zij in lachen uit) ,,enkele externe deskundigen'' had weten te betrekken in een eerste ontwerp, maar de eindtekst van de folder graag aan de burgemeesters zelf wilde voorleggen. En hij deelde fotokopieën uit van de tekst die Françoise voor ons heeft opgesteld, met het verzoek hem één week later hun commentaar te willen geven. Aldus werd besloten, vertelt Yannick, en een week later kwam hetzelfde gezelschap opnieuw bijeen. De afloop heb ik al laten weten: het was een ramp. De burgemeesters verklaarden de tekst voor onaanvaardbaar; het kwam er op neer dat elke burgemeester vond dat juist zijn gemeente er bekaaid was afgekomen. ,,Daarmee helpt u ons niet!'', riepen zij.

Bousquet kon niet anders doen dan toezeggen dat er een andere tekst zou komen. Hij heeft Françoise bij zich geroepen en opdracht gegeven voor een andere tekst. Die opdracht heeft zij heel snel uitgevoerd. Bousquet wilde het resultaat niet eens meer zien en zei: ,,Faites toujours'' (gaan jullie je gang maar). Morgenmiddag worden op het gemeentehuis, volgens afspraak, 2.500 exemplaren afgeleverd. Ik bedankte Yannick voor haar moeite en geduld. En zo kon ik, enkele dagen later, op onze vergadering van het bestuur van de ACAT voor de ogen van mijn medebestuursleden een stapel neerleggen met de woorden `Voilà enfin' (hier dan eindelijk). En dat was niet overdreven.