Indonesië

Het hoofdartikel van 20 oktober over de nieuwe president van Indonesië is op zijn zachtst gezegd verbazingwekkend. Met de keuze voor Wahid zou het religieuze denken aan de macht zijn gekomen in plaats van het seculiere denken dat onder Megawati gehandhaafd zou zijn gebleven, waarbij de suggestie duidelijk is dat het laatste te preferen is boven het eerste.

Men lijkt hierbij te vergeten dat het voorafgaande bewind dat dan seculier zou zijn, verantwoordelijk is voor de vele excessen in Indonesië zoals we die nu zien in Oost-Timor en op Ambon. Daarbij, op Ambon is Indonesië al jaren bezig met het gedwongen huisvesten van moslims op dit grotendeels door christenen bewoond gebied om het zo geheel te `islamiseren' (over seculier denken gesproken). Mevrouw Megawati, onder wie dan dat seculiere denken gehandhaafd zou zijn gebleven, heeft zich de afgelopen maanden al sterk uitgesproken over deze kwesties: In geval van Oost-Timor zou geen sprake zijn van onafhankelijkheid. De schrijver van het hoofdartikel lijkt te vergeten dat Wahid daarentegen bekend staat als een gerespecteerd moslimleider wiens boodschap bestaat uit `tolerance, inclusion and self-respect' (New York Times, 21 oktober).

Volgens dezelfde krant was hij ten tijde van de veroordeling van Salman Rushdie een van de weinige moslimleiders die zich uitspraak tegen de veroordeling en voor Rushdie. Daarnaast heeft hij in de jaren '80 en '90 de excessen van het Indonesische leger in Oost-Timor bekritiseerd. Vanuit het oogpunt van de mensenrechten, en zeker gezien de afschuwelijke situaties op Oost-Timor en Ambon, lijkt dus dit `religieuze denken' bij monde van Wahid veruit te preferen dan het zogenaamde `seculiere denken' van de afgelopen decennia.