In Berlijn staat weer een betonnen muur

Berlijn heeft weer een muur en deze keer is hij door `Wessies' gebouwd. Tot afgrijzen van de Berlijners is rondom de nieuwe bondskanselarij van Gerhard Schröder, tegenover de Rijksdag, een ruim 5 meter hoge en bijna 800 meter lange betonnen muur opgetrokken.

,,Uit veiligheidsoverwegingen'', zegt de bondskanselarij. De kanselier moet rustig in het park bij de kanselarij kunnen wandelen, zonder dat hij bevreesd hoeft te zijn voor een aanslag, vindt de `Bundesgrenzschutz' die over Schröders veiligheid waakt.

,,Geldverspilling'', vinden de Berlijners. De aanleg van de muur heeft mede de kosten van de in aanbouw zijnde kanselarij opgedreven tot liefst 465,2 miljoen mark. Dat is 65,2 miljoen meer dan drie jaar geleden was berekend, blijkt uit een rapport van de Duitse Rekenkamer, die de explosie van de kosten deze week scherp bekritiseerde.

De groene parlementariër en bouwspecialiste Franziska Eichstädt-Bohlig beschuldigde de bewuste bouwonderneming ervan ,,miljoenen aan belastinggelden'' over de balk te hebben gegooid. En dat in een tijd waarin de kanselier stad en land afreist om het omstreden bezuinigingsprogram van de regering, ter waarde van 30 miljard, toe te lichten.

Toch kon de scherpe kritiek van de Rekenkamer de pret niet drukken bij het feestje dat gisteren in het bouwwerk werd georganiseerd omdat het hoogste punt werd bereikt. Ruim 700 gasten waren van de partij, die allen toekeken hoe een bouwkraan op muziek van de Russische componist Dmitrij Sjostakovitsj de krans van de meiboom de lucht inhees.

De architect Axel Schultes, die de bondskanselarij samen met Charlotte Frank heeft ontworpen, wees de kritiek op de hoge kosten van de hand. De Rekenkamer dichtte beide architecten weliswaar ,,groot artistiek engagement'' toe, maar te weinig financiële realiteitszin. Direct nadat Schultes en Frank waren uitgekozen voor de opdracht, hadden ze al laten weten dat er zeker 550 miljoen met de bouw gemoeid was in plaats van de geplande 289 miljoen mark.

Alles was volgens Schultes uitvoerig met de vorige kanselier, Helmut Kohl, besproken, die ,,een solitair, goed zichtbaar gebouw'' wilde hebben. Dat is het geworden. Tot verrassing van menig parlementariër is een gebouw verrezen dat veel monumentaler is dan gezien de tekening was verwacht.

In Bonn was de kanselarij bewust bescheiden, niet totalitair, niet protserig. De `Rijnlandse Sparkasse' werd de bruine blokkendoos aan de Rijn gekscherend genoemd. Maar aan de Berlijnse Spree is de macht weer goed zichtbaar.