Eenzaamheid is mijn geluk

Henk Jantzen: ,,Weet je waar het woord `blues' vandaan komt? Het is afgeleid van blue devils, blauwe duivels, die zie je wanneer je te veel gedronken hebt. Vroeger dronk ik nauwelijks, en zeker geen sterke drank...

In Parijs ontmoette ik een meisje. We werden ontzettend verliefd en ik dacht: dit is het, een liefde voor eeuwig. Nou ja, een jongensdroom hè? Ik nam haar mee naar Nederland en toen ging het uit, ze verdween. Ik stortte mijn hart uit bij John. Die zei: ,,Weet je wat? We gaan haar zoeken.'' Samen zijn we naar Parijs gegaan om haar te zoeken. We hebben haar niet gevonden.

John Bakker en ik kenden elkaar uit de Haagse spektakelgroep Kick. Toen die uit elkaar viel, besloten we als bluesduo verder te gaan. John noemde zich `Sleepy John Baker' en ik was `Downy Boy Jason'. Samen waren we `The Subterraneans' naar een novelle van Jack Karouac over een blanke man die verliefd wordt op een zwarte vrouw . Dat sloot perfect aan op onze blues... wanneer je als blanke de blues speelt dan ben je eigenlijk bezig met een soort integratie.

Er was een bijzondere chemie tussen John en mij... We voelden elkaar feilloos aan. We gingen naar de Côte d'Azur. Ik had mijn gitaar bij me en John z'n mondharmonica. Het was het begin van de hippietijd. Als je maar een gitaar had. Je hoefde niet eens op te kunnen spelen! `Beatnicken' heette dat. Terug in Den Haag werd onze uitvalsbasis het ouderlijk huis van John. Ik zat nummers te componeren en John ging de deur uit om optredens te regelen. Hij kwam dan thuis: ,,Morgen kunnen we daar en daar spelen.'' John was een handige ritselaar. En hij kon prachtige verhalen vertellen... Dat hij als circuskind in een woonwagen geboren was en op zijn veertiende het zeegat was uitgetrokken en gedrost in Singapore. En er twee jaar over gedaan had om te voet naar Nederland terug te keren. En per dag een mondharmonica versleet. (`En dat loopt op hoor!') John bouwde een mythe rond de `Subterraneans', maar vooral rond zichzelf. Beatkrant Kink: `John Bakker heeft het langste haar van Nederland.'

Behalve muziek maken tekenden we samen strips, onze droom was om beroemde striptekenaars te worden. In de Subterraneans was ik de zanger/gitarist en John min of meer mijn begeleider. Mijn kennis van de Engelse taal had ik opgedaan door naar Bob Dylan te luisteren, aangevuld met wat school-Engels. Dylan was voor mij synoniem met symboliek, daar hield ik van. Via producer Freddy Haayen kregen we een platencontract.

In 1967 kwam onze elpee uit: `Down to earth'. Omdat onze muziek zo sober klonk, werd drummer Beer Klaasse ingeschakeld om het geluid wat voller te maken. Freddy Haayen himself bespeelde het wasbord. We vroegen aan de studiotechnici of het licht uitmocht en hebben in één nacht de hele elpee opgenomen... Een van de eigen composities was getiteld `Mr. Judge'. Over de Amsterdamse burgemeester Van Hall. Dat sloeg wel aan: halverwege de jaren zestig was heel jong Nederland tegen autoriteiten.

We waren in Den Haag een graag geziene band. We waren goed hoor! We speelden in De Drie Stoepen en op het Holland Blues Festival. Er waren in Nederland nauwelijks andere bluesduo's, dus we waren wel uniek, maar we verdienden er nauwelijks iets mee. Het tekenen van seksstrips bleek meer op te leveren. John is uiteindelijk professioneel striptekenaar geworden. Ik begon een boekhandeltje.

Er zit inmiddels meer dan dertig jaar tussen. Ik was van Engelstalige naar Nederlandstalige teksten overgeschakeld en zat vaak tot diep in de nacht te componeren.

Er kwam een periode in mijn leven waarin ik volledig vastliep. Maar ineens was daar een oude vriend en die zei: ,,Jij gaat een cd maken en ik betaal het.'' Hij heeft de eerste opnamesessies betaald. Ik nam contact op met Freddy Haayen, onze vroegere producer. Ja, hij wilde mijn cd wel produceren op zijn `Red Bullet'-label maar dan groots aangepakt: `met een drummer en een paar professionele muzikanten erbij'. Het duurde allemaal zo lang dat ik hem nog maar eens belde: ,,Ik ga nu naar New York, Henk, maar als ik terug ben zal ik je bellen.'' Drie weken later belde ik weer: ,,Nee Henk, ik ga nu naar Londen maar als ik terug ben bel ik je.'' Na drie maanden nog geen bericht. Ik kreeg daar zo schoon genoeg van dat ik hem een telegram stuurde met alleen maar een vraagteken. Afzender: Henk. Verder niets. Nog geen dag later ging de telefoon: ,,Hé, Henk met mij, Freddy. Hey man, wat maak je me nou? Dat moet je niet meer doen joh, mijn vrouw schrok zich wild.'' Zijn vrouw was in een shock beland. Hahaha. Dat is het laatste wat ik van hem heb gehoord.

Het zal nooit meer zo zijn... Je wou iets doen, je hoorde bij die generatie... Iedere avond tot diep in de nacht zit ik te componeren. Op de piano, op de gitaar... Ik leer nog steeds. Ik ben volledig mezelf nu. Eenzaam? Eenzaamheid is mijn geluk. Eenzaamheid is geluk. Die cd is uiteindelijk in eigen beheer uitgekomen. Hij heet `Het leven is fijn'. Hij kost eigenlijk ƒ25,- maar jij krijgt hem voor niks van me.''

Henk Jantzen. `Het leven is fijn.' Moon music 6789. Tel. 070-3661625