Rob Terwindt

Hij bezat het tweede huis in de Franse Ardèche al enige tijd, maar kwam er pas de afgelopen zomer aan toe zich er geruime tijd in alle eenzaamheid af te zonderen om tot nieuw werk te komen. Zes à zeven maanden achtereen sloot Rob Terwindt (59) zich op in de tot atelier verbouwde boerenschuur. Uit zijn productie uit die periode worden nu achttien olieverven en vijf pastels getoond in de Nijmeegse Galerie Magenta. Het is een in brede banen en vegen robuust opgezet expressionisme, kleurwervelingen rondom menselijke en dierlijke schimmen en gestalten. Vooral in de kleuren verschilt het van zijn schilderijen van voor de Franse periode, hoewel de lijnen en thema's in het vroegere werk duidelijk worden voortgezet. Geen stijlbreuk dus, maar een accentverschuiving naar lichtere pastelachtige kleuren, helderder dan voorheen. Terwindt verklaart die ontwikkeling niet alleen uit het Franse licht, maar ook uit de omstandigheden dat hij in Frankrijk met direct binnenvallend daglicht bezig was, terwijl hij in zijn Nijmeegse atelier meestal bij kunstlicht werkt.

Overigens kon hij in Frankrijk in het begin niet onmiddellijk op gang komen, honkvast als hij over het algemeen is. De nieuwe omgeving dwong hem tot het zoeken van een ander ritme. Hij deed dat eerst met een reeks aquarellen en vervolgens met een serie kleine olieverfschilderijtjes met steeds etenswaren als motief. Hij schilderde namelijk de 's morgens ingeslagen ingrediënten voor de maaltijd van 's avonds. Stilleventjes dus met aubergines, artisjokken, een meloen, brood en kaas. Die serie bleef in Frankrijk achter en is dus helaas op de expositie niet te zien. Ze waren slechts een aanloopje.

De schilderijen die daarna kwamen in kleine tot zeer grote formaten zijn stuk voor stuk de neerslag van gemoedsbewegingen waar iemand die wat langer alleen is, toe komt. Meestal werden ze pas tijdens het schilderen manifest. Vrolijkheid, sombere buien, angst, het weer, een ontmoeting, een regenbui stuurden zijn penselen en kwasten langs de omtrekken van mensen, dieren en andere figuratieve aanduidingen. Dikwijls verscheen toch het vrouwelijk naakt (,,Ik schilder vrouwen nu eenmaal het gemakkelijkst''), maar ook minder benoembare wezens of juist een zeer herkenbaar paard, of een schim bij een waterval.

De krachtige en trefzekere figuratie is opgebouwd uit metaforen, die slechts door de kunstenaar zelf te duiden zijn maar de toevallige beschouwer dwingen tot een persoonlijke interpretatie. Er zijn veel overschilderingen en verflagen die leven en beweging suggereren. Mede daardoor kunnen de schilderijen zeker ook genoten worden zonder pogingen tot een nadere uitleg.

Zelf omschreef Terwindt het als volgt:

,,Het schilderij heeft alle stormen doorstaan. Woordloos oefent het zijn geheimzinnige invloed uit, ontroert, verbaast en ergert ons maar laat ons nooit onberoerd.''

Het nieuwe werk kon nog geen rol spelen bij de jury die hem al begin mei de Karel de Grote-prijs toekende. Een dezer dagen werd deze cultuurprijs van de gemeente Nijmegen aan Terwindt uitgereikt.

Robert Terwindt: Produit de France. Schilderijen en pastels, tot 8/11 in Galerie Magenta, Lage Markt 65, Nijmegen. Do t/m za van 12-17, zo van 13-17uur.