Parelvissers

Mag je commissarissen kwalijk nemen dat zij niet alleen het verplichte belang van hun bedrijf in de gaten houden, maar ook hun eigen portemonnee? De commissarissen van Bouwfonds Nederlandse Gemeenten die straks aftreden na de overname door ABN Amro gaan niet met lege handen naar huis. Hun ,,zal een vergoeding ter beschikking worden gesteld, rekening houdend met de resterende zittingsperiode'', zo zegt het officiële biedingsbericht van ABN Amro op de financiële parel die eigendom is van 479 Nederlandse gemeentes.

Hoeveel krijgen de commissarissen mee? En wie krijgt wat? Dat vermeldt het biedingsbericht niet. Afgaande op het laatste jaarverslag is een commissariaat bij Bouwfonds goed voor zo'n 30.000 gulden per jaar.

Na de zilveren handdrukken moesten de commissarissen nog een ander brandje blussen. Een hunner, bestuursvoorzitter P. Besouw van de Bank Nederlandse Gemeenten, deed ,,gezien zijn functie'' niet mee aan de besluitvorming over het bod. Zo expliciet over een belangenconflict zijn commissarissen zelden of nooit.

Maar wat is de inhoud? Mogen bankiers niet meebeslissen over een bod van een concurrent? Her en der kan uit het biedingsbericht worden opgemaakt dat Bouwfonds zo ongeveer de grootste klant moet zijn van de Bank Nederlandse Gemeenten. Dat blijft na de overname voorlopig zo.

Besouw heeft geen veto over het bod uitgesproken, de commissarissen konden ABN Amro's bod unaniem aanbevelen en BNG houdt nog even zijn grote klant. Dat is prettig zaken doen: niet meepraten, wel winnen.

Menno Tamminga