Dé vraag

Hoe gaat het met Nederland?

Uitstekend.

Ons enige probleem is dat we ons zo langzamerhand kapot lijken te vervelen. Zo staat de dag van vandaag in het teken van de vraag: wordt het Bart of Sabine? Een van de twee zal uit de dagelijkse serie Big Brother van Veronica moeten verdwijnen.

De Telegraaf opent er vanmorgen haar pagina vijf mee onder het motto `Vandaag belangrijke Big Brotherdag'. Een aantal bekende Nederlanders werd de vraag voorgelegd wie hun zwarte schaap van de serie is. Wat blijkt? ,,Meningen prominente landgenoten verdeeld.''

En niet alleen De Telegraaf is in de ban van Big Brother. Het Parool bracht gisteravond een reportage van drie pagina's over `onze Amsterdamse Mona uit Purmerend', die zo `gezellig en spontaan' is en wier man `Ernst Rooth intussen probeert een huishouden met twee kinderen en een bakkerij draaiende te houden'. Mona is invalster in Big Brother en mag de komende weken, terwijl haar man zich naar een zenuwinstorting toewerkt, de rug van huisgenoot Ruud met een gillette van zijn beharing ontdoen – als ik nog even uit Het Parool mag putten.

,,Om misverstanden te voorkomen: ik ben een BB-believer'', schrijft de Parool-verslaggever. ,,Dat moet duidelijk zijn, want het beïnvloedt dit verhaal in ernstige mate. Dat u niet denkt: waar hééft ie het over?''

De verslaggever meent zich nog te moeten verontschuldigen. Hoeft niet meer. Ook als je als halve of driekwart intellectueel wilt meetellen, moet je met gepaste trots toegeven dat je gefascineerd naar Big Brother kijkt. Verzin maar een smoes: `Psychologisch laboratorium voor menselijke verhoudingen' – zoiets.

In de Volkskrant, die uiteraard niet wil achterblijven, las ik een columniste die geschokt was door het `dagelijkse verraad' dat uit de serie spreekt. Dat moet wel een piepjonge columniste met weinig levenservaring zijn.

Intussen heb ik nu drie, vier keer dat programma proberen uit te kijken zonder in slaap te vallen, maar het wil maar niet lukken. Gesprekken die over niets gaan, wezenloze spelletjes, pseudo-openhartigheid, flauwe, halfgeile zinspelingen, gruwelijke dialectklanken – alles aan dat programma is even saai en grauw als de werkelijkheid die je de hele dag om je heen kunt zien.

Kent u Ruud? De lieveling in de groep en van het publiek? Ik had veel over hem gehoord, maar het duurde een hele tijd voordat ik hem had gevonden. Het bleek een verwarde, onverstaanbare jongen te zijn die alsmaar met ontbloot bovenlijf door het huis dart. Hij praat en lacht als Michiel Romeyn van Jiskefet op de hilarische momenten dat deze een achterlijke provinciaal moet uitbeelden.

Het gaat, kortom, zo fantastisch goed met Nederland dat ook de redactie van de bekende kwaliteitskrant NRC Handelsblad zich morgenvroeg over de huiveringwekkende vraag buigt: moeten we het nieuws van Bart óf Sabine hebben? Het zal mij benieuwen hoe het antwoord luidt.