Ongepolijste, explosieve zang

De Vlaamse popzangeres An Pierlé heeft haar eerste cd, `Mud Stories', uitgebracht. ,,Alles zit tegenwoordig in een walm van galm,'' vindt ze, ,,waardoor het allemaal mooi en makkelijk klinkt. Maar het is mij te algemeen.''

Toen de Vlaamse An Pierlé haar debuut-cd ging opnemen, bedacht ze dat ze daar uitsluitend haar eigen stem en haar piano voor wilde gebruiken. ,,Maar hoe moest ik dat doen? Zouden mijn liedjes wel sterk genoeg zijn om zo bloot op de plaat te staan?'', zegt Pierlé (uitgesproken als `Pjerlee') in de Amsterdamse stationsrestauratie, waar ze hard moet praten om boven het rumoer uit te komen. Ze vertelt dat mensen van de platenmaatschappij haar aanmoedigden om er meer instrumenten bij te betrekken. ,,Maar ik dacht: een debuut-cd maak je maar één keer. Het is het enige moment waarop je een soort beginselverklaring kunt geven. En voor mij is dat de eerlijkheid van mijn eigen stem en mijn eigen spel.''

De inmiddels verschenen debuut-cd, Mud Stories, laat horen dat Pierlé noch de platenmaatschappij zich zorgen hoefden te maken. Door die ene piano met veel vernuft op te nemen lijkt het in bijvoorbeeld het nummer Tower alsof er een volledig arrangement te horen is, compleet met strijkers en zachte percussie. Pierlé heeft haar zin doorgedreven en daarmee laten horen dat een piano niet `maar één piano' is. Het geroffel op het klavier wordt soms alleen nog overstemd door haar stem, die net als de pianoklanken, allerlei verschillende gedaantes aanneemt. Pierlé klinkt soms zo fijntjes en breekbaar als haar voorkomen, maar even later is ze een matrone die haar eigen woorden lijkt te willen straffen door ze spuwend uit te spreken.

An Pierlé (24) heeft het afgelopen jaar aan haar debuut-cd gewerkt, maar deed vorig jaar al van zich spreken toen ze optrad op het Lowlands-festival en op Crossing Border. Gezeten achter haar piano op een soort skippybal (,,De beste remedie tegen rugpijn, en bovendien geeft die houding een optimale buikademhaling'', verklaart Pierlé) maakte ze grote indruk. Maar ook die live-reputatie bleek een hindernis toen ze haar plannen maakte voor de cd. ,,Want mensen zeiden: `Het visuele aspect is juist zo belangrijk bij jouw muziek. Hoe moet dat nou als je alleen maar te hóren bent?!''' Pierlé bedacht dat het moeilijk zou zijn om de emotionele uitbarstingen van haar live-optredens op een prettige manier op een cd te zetten. ,,Want een concert is zo'n intense belevenis, daar kan dat. Bij een cd ligt dat anders. Het mag wel een beetje pijn doen, maar het moet niet afschrikwekkend zijn.'' Ze vond de oplossing samen met geluidstechnicus Karel de Bakker. De Bakker zorgde voor zo'n gevarieerd geluidsbeeld, dat haar explosieve zangstijl steeds een passende omlijsting heeft.

In Pierlé's stemgebruik is iets van de actrice te horen die ze eigenlijk ook is. Ze studeerde als klein meisje al piano maar verkoos als tiener het toneelspelen boven de muziek. Ze volgde de Herman Teirlink-akademie in Antwerpen, waar op dat moment de `anarchie' heerste omdat Jan Decleir als directeur was aangetreden. ,,De nadruk lag ineens niet meer op dingen uitvoeren, maar op zelf creëren. Ik ben me uiteindelijk gaan bezighouden met liedjes schrijven. Eerst liet ik ze door medestudenten uitvoeren. Totdat zij er geen zin meer in hadden, en zeiden `doe het voortaan maar zelf'. Toen moest ik dus toch weer piano gaan spelen.''

En zo begon Pierlé's carrière als zangeres. Ze werd `ontdekt' door manager Teddy Hillaert en kreeg in België enige bekendheid met haar piano-versie van Gary Numans Are Friends Electric. De muziek van Numan en zijn tijdgenoten was ook haar oriëntatie tijdens het opnemen van Mud Stories. De klank van de piano moest herinneren aan de donkere sfeer van The Cure maar ook aan andere typische jaren tachtig-coryfeeën, als Kim Wilde. Pierlé wilde vooral de huidige stijl van opnemen vermijden. ,,Alles zit tegenwoordig in een walm van galm, waardoor het allemaal mooi en makkelijk klinkt. Maar het is mij te algemeen.'' Zo klinkt haar stem niet gepolijst. Soms, zoals in het nummer Fish, is de zang zelfs pijnlijk overstuurd en gebarsten, alsof Pierlé de microfoon te dicht bij de geluidsbron heeft gehouden.

Haar liedjes blijken in het cd-boekje te kunnen worden samengevat in één enkel plaatje. ,,Vanuit zulke tekeningetjes ontstaan de verhalen'', zegt Pierlé. We hebben het over de tekst van Nebraska. Waar staat de naam voor? ,,Voor Rusland. Als ik aan Nebraska denk, zie ik koude Siberische sneeuwvlaktes. Er is iemand op de vlucht. Hij loopt tussen betonnen muren en je hoort de voetstappen, klap-klap-klap resoneren tussen de huizen. Die hoor je ook in mijn spel.''

Twee andere nummers (waaronder God in a Cage) zijn ontstaan in een periode dat Pierlé zich bezighield met het geloof, al wil ze niet vergeleken worden met Tori Amos en Nick Cave, twee andere pianisten met een hang naar religie. ,,Ik heb toevallig op een strenge, katholieke meisjesschool gezeten maar ben op mijn twaalfde gestopt met geloven. Toch zijn sommige geloofsdingen zo in de Belgische maatschappij ingebakken dat ik er nog vaak aan moet denken. Als klein meisje zag ik bijvoorbeeld bij oudere mensen altijd zo'n driehoekig bordje boven de deur met daarop een plaatje van een oog, en de tekst `Hier vloekt men niet. God ziet alles.'. Dat heeft me mateloos gefascineerd. Als je de religieuze context weghaalt kun je eruit opmaken dat mensen de behoefte hebben om in het oog gehouden te worden. Daarover gaat God in a Cage.''

Mud Stories is uitgebracht door Warner Music (3984 29796). An Pierlé is te zien als voorprogramma van Zita Swoon: 20/10 Hanehof, Gellen; 21/10 Tivoli, Utrecht.