Villabewoners willen geen `sterfhuis' in hun wijk

Kruiswerk Gezinszorg wil in een Bredase villawijk een `hospice care' openen waar vijf zieken kunnen sterven. Buurtbewoners verzetten zich, ze willen niet worden geconfrontreerd met lijkwagens. Vanmiddag zou de bestuursrechter uitspraak doen.

Het grote, sombere pand ligt aan de rustige Grieglaan in de villawijk Ruitersbos, die in de Bredase volksmond `de Goudkust' heet. Toen Kruiswerk Gezinszorg deze zomer de woning voor anderhalf miljoen gulden kocht, leidde dat prompt tot rumoer. Op een informatieavond van de stichting toonde een aantal buurtbewoners zich weliswaar enthousiast over het kleine `hospice care', anderen bleken ernstige tegenstanders van het `sterfhuis' en kondigden aan zich er met kracht tegen te verzetten.

Tien van hen namen twee advocaten, mr. L. Koenraad en mr. J. Mentink, in de arm en spanden een kort geding aan. Ze vrezen in hun wijk veelvuldig te worden geconfronteerd met de dood. ,,Drie keer per week een lijkwagen in de straat, dat is geen prettig gezicht'', zei Koenraad recentelijk in de plaatselijke krant BN/De Stem. Hij liet zich ook ontvallen dat de rust in de buurt, op een steenworp van het Mastbosch, zal worden verstoord door artsen, verplegers en familieleden van de vijf terminale patiënten. ,,En aan geschikte parkeergelegenheid is in het geheel niet gedacht.''

Voor de rechtbank betoogde Koenraad vorige week dat ,,het vestigen van een verpleegtehuis'' in strijd is met het bestemmingsplan van het pand. Hij voerde bovendien aan dat alle woningen in het chique Ruitersbos voortaan ,,vogelvrij'' zijn. Koenraad voorspelde zelfs dat het pand ,,een planologische puist'' in de woonomgeving dreigt te worden. Een huis verderop in de Grieglaan zou iemand bijvoorbeeld probleemloos een bordeel kunnen beginnen, liet de advocaat daar deze week nog op volgen.

,,Dat laatste is inderdaad het geval'', zegt mr. P. Verhoef, als jurist verbonden aan de gemeente Breda. ,,Althans als het aantal dames zich beperkt tot vijf. In de bouwverordening staat dat een gebruiksvergunning pas nodig is wanneer er meer dan vijf mensen in de woning huizen.'' Het bestemmingsplan is niet in strijd met het gebruik van de villa als `hospice care', verduidelijkt Verhoef. ,,Want er is sprake van een woonfunctie. Kruiswerk Gezinszorg ontrekt geen woonruimte aan de bestemming.''

De Bredase stichting hoopt het `sterfhuis' na wat aanpassingen (,,drempels weg, nieuwe wc-potten'') half januari, begin februari te openen, vertelt de woordvoerder M. Arts. Zij schat dat er in Nederland ,,twintig à dertig'' van dit soort tehuizen zijn. Het is geen onderkomen voor de elite, ,,iedereen mag erin''. ,,Deze terminale patiënten krijgen dezelfde zorg als mensen thuis, die onder de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) vallen. Ze zouden eigenlijk ook het liefste thuis zijn, maar dat gaat niet altijd. Tot nu toe gaan ze in hun laatste levensfase naar een ziekenhuis of een verpleegtehuis.''

De `uitbehandelde' zieken, die op Grieglaan 4 worden ingeschreven, krijgen hulp van een team van tien professionele verplegers en vrijwilligers. Dag en nacht is er iemand aanwezig, ,,24 uur lang'', zegt Arts. Ze voorspelt dat het geen ,,gaan en komen'' van bezoekers wordt, ,,want de patiënten willen rust''. Arts zegt dat ,,slechts zelden'' een ziekenauto zal zijn te zien bij het `hospice care', waar patiënten drie à zes weken zullen verblijven.

Kruiswerk Gezinszorg is bereid de begrafenisondernemer en de lijkauto desnoods pas `s avonds bij het `hospice care' te laten langskomen. Maar voor de tegenstanders van het sterfhuis verandert dat weinig. Zij blijven van oordeel dat hun wijk, als het plan doorgaat, een sombere uitstraling krijgt die het woongenot ernstig zal aantasten.

Begrafenisondernemers en omwonenden van uitvaartcentra en het crematorium in Breda kijken vreemd op van de ophef aan `de Goudkust'. Zo noemt P. Timp, hoofd uitvaartverzorging van Begrafenis- en Crematieonderneming Zuylen, in de plaatselijke krant de beroering ,,een beetje belachelijk''.

,,Het is wel zo dat dat wij niet echt in een woonwijk zitten, maar dankzij ons worden er wel veel mensen geconfronteerd met lijk- en rouwwagens. Daar horen wij nooit iets over. Ik snap wel dat deze mensen het vervelend vinden, maar de dood hoort nu eenmaal bij het leven. Ooit zullen ook zij in een lijkwagen vervoerd worden.''