Troostprijs voor renners Raboploeg in Lombardije

De Ronde van Lombardije werd gewonnen door de Italiaan Mirko Celestino. De Belg Andrei Tsjmil veroverde de Wereldbeker. Rabobank won het ploegenklassement. Een troostprijs na een turbulente wielerweek.

Op het parcours van de Ronde van Lombardije ligt Madonna del Ghisallo aangeschurkt tegen een steile helling. Het kleine dorp op een landtong in het Comomeer is een bedevaartsoord voor wielerminnend Italië. In de plaatselijke kapel werd vorige week nog een mis opgedragen voor de renners. Een halve eeuw geleden werd de kapel ingewijd door de paus. Volgende maand krijgt het de status van nationaal museum. Het roze shirt van Gino Bartali, de groene fiets van Fausto Coppi, de witte bidon van Felice Gimondi: de hoogtepunten van de Italiaanse wielerhistorie liggen verspreid over vijftig vierkante meter kerkvloer.

Elke derde zaterdag van oktober rijden de beste wielrenners ter wereld langs de kapel van Madonna del Ghisallo. In de 93ste editie van de Ronde van Lombardije schonk het peloton geen aandacht aan de souvenirs van de oude campionissimo. De tijd dat een ontsnapte wielrenner zich eerst verstopte in een dorpscafé om vervolgens een paar uur later met een grote grijns zich aan te sluiten in de staart van het nietsvermoedende peloton, ligt ver achter ons.

Het parcours van de Ronde van Lombardije is deze eeuw regelmatig van lengte en karakter veranderd. Gebleven zijn de lastige klimmetjes en de vallende bladeren. De afsluitende wereldbekerwedstrijd kan wat betreft moeilijkheidsgraad de vergelijking met Luik-Bastenaken-Luik moeiteloos doorstaan. Met als grootste verschil dat La Doyenne in het voorseizoen wordt gereden en de Ronde van Lombardije in het naseizoen; in de herfst willen de renners op vakantie en staat het publiek kleumend langs de kant.

Slechts twee Nederlandse winnaars vermeldt de programmagids. Jo de Roo werd in 1962 en 1963 gekroond als `Koning van Lombardije'. Hennie Kuiper was de beste in 1981. De meeste Nederlandse renners zijn enthousiast over het geaccidenteerde terrein, maar ontevreden over het tijdstip van handeling. ,,Een prachtige koers, alleen een beetje verkeerd gepland'', verklaarde de uitgeputte Michael Boogerd zaterdag in het oude centrum van Bergamo. ,,Ik heb onwijze kramp van al die gluiperige rotsstenen.''

Boogerd maakte zich na afloop van de race meer zorgen over de vertrektijd van zijn vliegtuig dan over de eindstand van het ploegenklassement. Na enig gereken met mobiele telefoon slaakte zijn ploegleider Theo de Rooy een juichkreet bij de finish. De renners van Rabobank hadden een troostprijs gewonnen en kregen van de sponsor een winstpremie in het vooruitzicht gesteld. Hoe hoog het bedrag uitvalt, konden Boogerd en De Rooy niet vertellen. Boogerd dacht aan een ton, De Rooy hield rekening met een halve ton. Een beker bleek niet voor hen weggelegd. ,,Of heb jij nog iets in de kofferbak liggen?'' vroeg De Rooy aan zijn mecanicien.

De ploegleider sprak over ,,een kroon op het afgelopen jaar'' en roemde de mentaliteit van zijn renners. Zij hadden zich goed hersteld na de collectieve wanprestatie in de Tour de France. De Rooy wilde niet lang stilstaan bij de commotie rond Erik Dekker, die vorige week bij de WK in Verona een startverbod kreeg wegens een te hoge hematocrietwaarde in zijn bloed. Dat riekt naar dopinggebruik en de directie van Rabobank heeft een onafhankelijke commissie aangesteld die gebruik van het verboden eiwithormoon EPO door Dekker moet aantonen of uitsluiten.

Net als manager Jan Raas had De Rooy geen enkele zeggenschap bij de benoeming van de neutrale dopingdeskundigen. ,,Het leven van een ploegbaas is geen lolletje'', sprak De Rooy gekscherend. Toch zit hij met de affaire in zijn maag. Mocht blijken dat bij Rabobank doping wordt gebruikt, dan draait de sponsor de geldkraan onmiddellijk dicht. De Rooy: ,,We hebben een schoon geweten, wij weten waarmee we bezig zijn.''

Kopman Boogerd maakte voor de start in Varese nog een kleine kans om Andrei Tsjmil te passeren in het wereldbekerklassement. De Nederlander moest zestig punten goedmaken op de Belg, die als een volleerde wieltjeszuiger in zijn schaduw fietste. Boogerd werd vlak voor de finish nog voorbijgereden door Tsjmil. Die maakte zijn reputatie van `sluwe vos' volledig waar. De 36-jarige Tsjmil stond na afloop met een grote beker en een lege enveloppe te glunderen voor de fotografen. Bij gebrek aan sponsors is de Wereldbeker gedevalueerd tot een waardeloze krachtmeting tussen de meest regelmatige coureurs van het seizoen.

Voor Tsjmil had de huldiging aan de Piazza Matteotti een bijzondere betekenis. De geboren Rus vestigde zich in 1988 aan de Adriatische kust, waar hij in de kweekvijver van de Italiaanse ploeg Alfa Lum tot wasdom kwam. Tsjmil woont na enkele omzwervingen weer in de buurt van Bergamo. Hij kreeg in deze stad een gepast eerbetoon.

Maar de heldenrol was in de Ronde van Lombardije weggelegd voor Mirko Celestino, die als streekgenoot het parcours op zijn duim kende. De renner van Polti ging lange tijd aan de leiding, hield zich vervolgens schuil in de kopgroep en sprintte in de slotfase met de hulp van de Rus Dimitri Konisjev – waarom bracht hij Celestino in een zetel naar de eindstreep en hield hij vervolgens de benen stil? – naar zijn tweede wereldbekerzege. Celestino baarde twee maanden geleden opzien met een overwinning in de Duitse klassieker in Hamburg.

De veelbelovende toekomst van het Italiaanse ciclismo kwam zaterdag tot uitdrukking in de samenstelling van het erepodium. De 25-jarige Celestino werd geflankeerd door de 23-jarige Danilo Di Luca en de 24-jarige Eddy Mazzoleni. Het jeugdige drietal zorgde voor een spannende sprint à trois. De Ronde van Lombardije kreeg daarmee een waardige finale. Als uitsmijter van een turbulente wielereeuw gaf de Zwitser Pascal Richard nog een forse dreun aan een Italiaanse fotograaf. De olympische kampioen van Atlanta voelde zich in de mensenmenigte hinderlijk voor de voeten gelopen.