Starclass

Wat Jannetje Koelewijn heeft willen beogen met haar artikel `Geisha's van het veevervoer' (Z 9 oktober) is mij een groot raadsel. Volgens Van Dale is een geisha `een gastvrouw in een restaurant die bezoekers vermaakt als artieste en als conversatiepartner'. Dat passagiers zich soms als vee kunnen gedragen en als kuddedieren elkaar nadoen in aanstootgevend gedrag, of doodeenvoudig lomp en onbehouwen kunnen zijn, dat ervaren wij als cabine-personeel maar al te vaak.

Een stapje verder en je hebt agressie, een probleem dat steeds enstiger vormen aanneemt. Dit ten koste van de veiligheid van bemanning en passagiers. De aanleiding hiertoe is in negen van de tien gevallen misbruik van drank. Er zijn collega's betast, uitgescholden, geslagen en zelfs in de rug gestoken met messen als gevolg hiervan. En nu moet ík lachen om een beeld van een man die al te veel opheeft en nog een `slaapmutsje' krijgt in de hoop dat hij snel zijn oogjes dicht zal doen?

Wij zijn allemaal zoals Martijn, een artiest met een lach op ons gezicht als wij in de cabine aan het werk zijn, maar wij zijn ons er steeds van bewust dat wij hoofdzakelijk aangenomen en getraind zijn om de veiligheid te waarborgen voor onszelf en de passagiers en niet als artiesten die de bezoekers animeren of als oppassers van mensen die zichzelf niet meer in de hand hebben.

Ik hoop dan ook dat wij zoveel mogelijk passagiers die reeds onder invloed zijn, kunnen weigeren voordat zij bij ons aan boord stappen zodat wij die veiligheid in de lucht kunnen garanderen en wij niemand `in het gareel' hoeven te houden.