Het nut van zonneënergie

Duitsland houdt weer van Günter Grass. De schrijver, door zijn kritiek op de Duitse eenwording jarenlang een dissident in eigen land, wordt sinds hij twee weken geleden de Nobelprijs voor literatuur kreeg, weer met alle égards behandeld.

Tijdens de persconferentie die Grass gisteren ter gelegenheid van zijn Nobelprijs gaf op de Frankfurter Buchmesse beperkte de pers zich tot het stellen van vriendelijke vragen, aandachtig luisteren en het incidenteel voordragen van dichtregels uit Grass' oeuvre. Kritische vragen kwamen over niemands lippen.

Door de toekenning van de eerste `Duitse' Nobelprijs sinds Heinrich Böll, is Grass weer volledig geaccepteerd als links geweten van het land, terwijl men de laatste jaren weinig moest hebben van Grass' niet aflatende kritiek op de snelle eenwording van de twee Duitslanden na de val van de Muur en de slechte economische omstandigheden in de voormalige DDR.

Grass krijgt niet alleen zelf weer alle aandacht, hij heeft ook alle kans om de aandacht van de media op gelijkgestemden te richten, zoals hij gisteren met verve liet zien. Hij had besloten zijn persconferentie te delen met Hermann Scheer, de sociaal-democratische politicus die door de vasthoudendheid waarmee hij zonne-energie propageert al de bijnaam `Zonnekoning van de SPD' verwierf. Scheer won dit jaar een van de alternatieve Nobelprijzen.

Grass vestigde op de persconferentie zoveel mogelijk aandacht op Scheer. Twee weken geleden had hij zijn vreugde over diens alternatieve bekroning ook al uitgesproken, maar toen hadden de kranten alleen maar over Grass' Nobelprijs en zijn recente tandartsbezoek gechreven. Nu sprak ook Grass het voornamelijk over de voordelen van zonne-energie, al werd de meeste opwinding veroorzaakt op de momenten dat de laureaat een nieuwe pijp opstak, wat steevast een spervuur aan flitslicht van de tientalen fotografen opleverde.

Na drie kwartier kwamen de andere onderwerpen aan de orde, waarbij Grass tot tevredenheid van zijn publiek achtereenvolgens de voormalige SPD-voorman Oskar Lafontaine, het Duitse asielbeleid, de Turkse regering en de opkomst van het begrip Berlijn-Republiek kritiseerde. Dat alles tot opperste tevredenheid van alle aanwezigen, die aan de lippen hingen van de man die door zijn bekroning weer in genade is aangenomen als Duitser om trots op te zijn. Niet helemaal tot Grass' eigen tevredenheid, trouwens. ,,Ik ben een Duitstalige schrijver, het is niet zo dat Duitsland als land de Nobelprijs heeft gekregen.'