Franse communisten regeren op golven protest

Mensen tellen is altijd een belangrijke kunst geweest in de Franse traditie van het straatprotest. Vandaag hangt zo niet het lot van de regering, dan toch het overleven van Robert Hue als politiek leider van de tweede regeringspartner, de Parti Communiste Français, er van af.

Meestal gaan protestmarsen tegen een plan of een hele regering. Die luxe is de PCF niet gegeven, het zou het einde van hun regeringsdeelname betekenen. Dat willen zij niet, het meeregeren is in het postideologische tijdperk hun laatste band met de realiteit, en de publiciteit. De communisten hadden niettemin dringend behoefte aan een evenement. Het is een mars voor de werkgelegenheid geworden.

Sinds zij in 1981 aan de eerste linkse regering-Mitterrand meededen is het aandeel van de communisten in de Franse kiezersgunst gestaag gedaald. Van meer dan 25 procent in de naoorlogse jaren veertig zijn zij afgegleden tot de huidige 5 à 10 procent (sinds '88). De laatste Westeuropese geestverwanten van Marx hebben een groot probleem: niemand weet waar zij over gaan.

De vorige leider, Georges Marchais, regeerde met een ijzeren vuist; niemand overleefde het stellen van die sleutelvraag. Marchais is dood en begraven. Zijn opvolger, de oud-ziekenverpleger Robert Hue, plukt de voor- en nadelen van zijn gelijkenis met een tuinkabouter. Niemand is bang voor hem. Als hij de partij moderniseert slaan weinig gestaalde kaders alarm. Bij de Europese verkiezingen van dit jaar werd de halve lijst gevuld met niet-leden. Het resultaat was weer slechter dan de vorige keer.

De PCF heeft nu ruim twee jaar een bescheiden aandeel gehad in het regeersucces van Lionel Jospin. Alleen qua zetels zijn zij onmisbaar. Hue voelt zich steeds meer gevangen tussen de vrije krachten van links, trotskisten, anarchisten enerzijds en de dogmatische kritiek binnen de PCF anderzijds. Iedere keer als Jospin zich neerlegt bij de wetten van de markteconomie lijdt Robert Hue zichtbaar. De emmer liep over toen Jospin niet direct terugsloeg op de aankondiging van Michelin waar een winststijging van 20 procent werd gecombineerd met het ontslag van 7.500 man.

Hue redde zijn gezicht op zijn jaarlijkse landdag in september door een 'massaal protest' te beloven. Dat is dus morgen. Jospins Parti Socialiste doet niet mee. En de eens trouw-communistische vakcentrale CGT al evenmin. Gelukkig komen de Groenen wel (tegen de wil van partijleider en minister Dominique Voynet). En ook de Eurosceptische socialisten van minister Chevènement. Verder zijn daklozen, werklozen, illegalen en tegenstemmers opgeroepen voor Hue's karavaan. Om de zelfgestelde succesgrens van 50.000 marcheerders te helpen overschrijden. Het Franse communisme doet wat het kan om te overleven.

Zie ook: www.lamanif.org/