`We leggen onszelf geen enkele beperking op'

Met `The Contino Sessions' maakte het duo Death in Vegas een mijlpaal in de Britse popmuziek. ,,Waarom zou ik geen gitaar gebruiken?'', zegt Richard Fearless.

`Sombere muziek is de beste muziek' zegt muzikant, deejay en grafisch ontwerper Richard Fearless. De tweede cd The Contino Sessions van zijn Britse popgroep annex studioproject Death In Vegas is dan ook niet vrolijk. ,,Al mijn favoriete platen uit het verleden klonken somber'', zegt Fearless. ,,Of het nu Joy Division was of de reggae van Burning Spear. Droefheid en euforie zijn nauw met elkaar verwant. De meeste popmuziek van nu klinkt als Jive Bunny: vrolijk en leeg. Als ik diepte in een muziekstuk wil leggen, kom ik onwillekeurig uit bij een wat zwaarmoediger sfeer.''

Met bijdragen van Iggy Pop, Jim Reid van The Jesus And Mary Chain en Bobby Gillespie van Primal Scream behoort The Contino Sessions tot de genre-doorkruisende hoogtepunten van het popjaar 1999. Hiphop-grooves, technoritmes, rockgitaren en zelfs een vanuit het niets opduikend gospelkoor werden door Fearless en technicus Tim Holmes geboetseerd tot donkere en meeslepende soundscapes. Na Screamadelica van Primal Scream (1991) en Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space van Spiritualized (1997) is The Contino Sessions een nieuwe mijlpaal in de Britse popmuziek.

Fearless dankt zijn artiestennaam aan de roekeloze manier waarop hij rock en soul mengt met hiphop en house, in de Londense Contino-studio die Death In Vegas deelt met een grafisch ontwerpbureau. ,,Ik verdeel mijn aandacht graag tussen muziek en het ontwerpen van cd-hoezen en achtergrondprojecties voor onze optredens,'' zegt Fearless, die samen met beeldend kunstenaar Will Beaven verantwoordelijk is voor Death In Vegas' Andy Warhol-achtige huisstijl. ,,De manier waarop een hoes als deze tot stand kwam, kun je vergelijken met samples en loops in een muziekproductie,'' zegt Fearless terwijl hij op de fotocollage wijst waarin The Contino Sessions verpakt gaat, ,,We nemen een foto en herhalen hetzelfde beeld keer op keer, waarbij elke nieuwe frame een fractie verschilt van de voorgaande. Op die manier krijg je het hypnotische effect dat we ook met onze muziek willen bereiken.''

De debuut-cd Dead Elvis uit 1997 werd bewust genoemd naar het gelijknamige boek van Greil Marcus, gewijd aan de mythische status die Elvis Presley na zijn dood verwierf. ,,Op de hoes staat Elvis afgebeeld als engel en als duivel,' verklaart Fearless, ,,omdat het de twee uitersten zijn waartussen hij als icoon van de populaire cultuur in onze collectieve herinnering is blijven voortleven. Wat ik mis in de hedendaagse popmuziek is het gevaar, de risico's.Ik ben blij dat we Iggy Pop, Jim Reid en Bobby Gillespie hebben kunnen strikken om een nummer op onze cd te zingen, omdat het volgens mij de laatste voorbeelden zijn van artiesten die wél het gevaar in de muziek op durven te zoeken. In het nummer Aisha verplaatst Iggy Pop zich heel overtuigend in de rol van een massamoordenaar.''

Bij concerten wordt de live-bezetting van Death In Vegas uitgebreid tot negen man, inclusief (soul-)blazers en een nog niet bij naam genoemde zanger(es). Iggy Pop is het zeker níet, hoe graag Richard Fearless hem ook had willen strikken voor een gezamenlijke tournee. ,,Het spannendste concert dat ik in jaren gezien heb, was van Iggy Pop. Hij kwam in het pikdonker het podium op en greep met zijn hand naar de enkele lichtbundel die er te zien was. Dat ene moment veroorzaakte meer spanning dan een heel concert van zo'n saaie Britpopgroep bij elkaar. Popconcerten zijn er om een beetje opwinding te veroorzaken, anders heeft het geen zin om op een podium te gaan staan. In de studio werken wij in een gecontroleerde, rustige omgeving. Om dat naar het podium te vertalen hebben we veel meer instrumenten nodig dan wij met z'n tweeën kunnen bespelen. In de dance-muziek is het gebruikelijk om met een DAT-tape of met voorgeprogrammeerd computers op te treden, maar dat vinden wij laf. Het mooie van een concert is juist dat er van alles mis kan gaan, en dat je nog eens een nummer in kunt gelasten dat niet op de speellijst staat.''

Hoewel hij de grenzen tussen techno en rock ziet vervagen, is er onder het mom van een dergelijke `crossover' ook veel rommel op de markt, vindt Fearless. ,,Als je kijkt naar een groep als Limp Bizkit, dan zou het een concept kunnen zijn dat door de marketingafdeling van een platenmaatschappij is bedacht. Neem een rockgroep, gooi er een computerbeat onder en zet er een deejay bij op het podium. De ontwikkelingen in de techniek hebben voor veel mensen de drempel verlaagd om elektronische muziek te gaan produceren. Maar daarmee schakel je de pophistorie niet uit. Waarom zou ik geen gitaar gebruiken als ik technomuziek maak? Ik snap ook niets van het purisme dat sommige muzikanten er op na houden, bijvoorbeeld dat ze alleen maar op vintage instrumenten van vóór 1970 willen spelen, versterkt door oude buizenversterkers. Die beperkingen willen wij onzelf niet opleggen.''

Death In Vegas: The Contino Sessions (Concrete/BMG 74321 698502). Concert 17/10 Melkweg, Amsterdam.