ELFFERICH EN NINABER

Minder is meer, moeten drummer Jeroen Elfferich en saxofonist Wim Ninaber hebben gedacht toen zij besloten Drum & Tenor op te nemen. Dus zetten zij bas, piano, gitaar en alle andere in de jazz denkbare instrumenten overboord en namen getweeën bijna een uur muziek op. De twaalf nummers op de cd, die is opgenomen in twee `live' sessies, geven geen moment de indruk dat we hier te maken hebben met een geamputeerd kwartet of kwintet, maar laten een volledig, volwassen geluid horen. Gecamoufleerd met titels als Wee wee bird, There is no waiter, love en Fake five, geven drummer en saxofonist een geheel eigen, en niet van humor gespeende, interpretatie van standards als Lullaby of Birdland, The glory of love en Take five.

Ninaber zet de melodielijnen neer met kracht en directheid, en verhoogt het dramatisch gehalte door af en toe galmende licks of hese, kleine terzijdes ten beste te geven. Elfferich voorziet Ninabers tenorsax van een steeds wisselend decor dat niet alleen ritmisch maar ook melodisch iets in te brengen heeft. Hij veegt, slaat, knarst, tikt, suist en klettert een gevarieerd klankenspectrum bij elkaar zonder daarbij de drive uit het oog te verliezen. Op het laatste nummer Indonesia is naast het duo ook nog Greetje Bijma-adept Lieve Geuens te horen. Hoewel de zangeres een mooi weemoedig geluid inbrengt, lijkt de toevoeging van een extra muzikant de wendbaarheid van het duo een beetje te beperken. En dat terwijl Ninaber en Elfferich in de elf voorgaande nummers hebben bewezen het prima af te kunnen met z'n tweeën.

Elfferich & Ninaber: Drum & Tenor (Strange Noises Records, IH001)