Daryll-Ann in sfeer van zalig nietsdoen

De grootste kwaliteit van Daryll-Ann is waarschijnlijk de luiheid van deze Amsterdamse groep. En dat slaat niet op de mate van de productiviteit, maar op het ontbreken van gejaagdheid en gretigheid in de muziek. Uit de manier waarop Anne Paulusma zingt – met een timing die tegen het achterblijven aanzit – en Anne Soldaat en Coen Paulusma de koortjes brengen, spreekt een sfeer van zalig nietsdoen. Het is dat onbezorgde dat bij deze door de jaren zestig geïnspireerde groep inderdaad de hedonistische stemming van de sixties in gedachten brengt – meer nog dan Soldaats gitaargeluid of de verzorgde samenzang.

De groep speelde gisteravond in de kleine zaal van Paradiso voor een toegewijd publiek. Na een periode in de luwte, ten tijde van hun vorige, derde cd Weeps (1996), maakte Daryll-Ann (vernoemd naar een personage uit de tv-serie Hill Street Blues) onlangs een `come-back' met de nieuwe cd Happy Traum. De zang, de harmonieuze melodieën, de aandacht voor mooie intro's en onverwachte breaks op Happy Traum zijn mooi zonder zoet te worden.

Bij een concert is er een belangrijke rol voor de op een stoel zittende Coen Paulusma, die met een linkerhand orgel speelt en met rechts tamboerijn. Hij levert bijvoorbeeld het falsetachtige koortje bij het nummer Surely Justice, en deed dat gisteravond met indrukwekkende standvastigheid. Sommige subtiliteiten waren live niet te horen. Maar dat werd goedgemaakt door de samenzang van Anne Paulusma met zijn broer en gitarist Soldaat; gecombineerd met de glazige gitaarakkoorden leek er soms een extra `klanklaag' te ontstaan, ongeveer zoals een boventoonzanger boventonen produceert, wat het geheel vleugels gaf.

Toch zakte het optreden tegen het einde in en werd de zang soms overstemd door het rumoer uit de zaal. Het is de vraag waar dat aan lag. Misschien te veel langzame nummers – of een teveel aan schoonheid.

Concert: Daryll-Ann. Gehoord: 13/10 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 14/10 Paradiso, Amsterdam (tournee).