Melissa Etheridge schrijft songs over keuzes en pijn

De Amerikaanse rockzangeres Melissa Etheridge bracht een bliksembezoek aan Amsterdam in verband met haar nieuwe cd.

Op het binnenhoesje van Breakdown, de nieuwe cd van Melissa Etheridge, staan een paar foto's van Etheridge in gitaristenhouding. Het instrument zelf ontbreekt, en dat maakt het dubbelzinnig. De gebogen armen, het toegenegen hoofd - dit zou ook een moeder met een kind in haar armen kunnen zijn. Het lijkt een toespeling op Etheridge' nieuwe status als ouder, van het meisje Bailey (2,5) en de jongen Beckett (1). Breakdown is haar eerste cd sinds vier jaar.

Melissa Etheridge (38) is in Amsterdam voor een bliksembezoek; het gezin kan niet te lang gemist worden. Etheridge' partner heet Julie Cypher, zij baarde de kinderen. De twee vrouwen maakten hun relatie, die nu elf jaar duurt, openbaar tijdens een feestje op het Witte Huis in 1992. Daardoor is Etheridge in Amerika niet alleen een geliefde rockzangeres, ze is ook populair als pleitbezorger voor homoseksuelen en hun rechten. Zo zingt ze op haar nieuwe cd in het hartverscheurende lied Scarecrow over Matthew Shepard, de jonge student die vorig jaar in Wyoming werd vermoord omdat hij homo was.

Breakdown is rustiger dan Melissa's eerdere werk, en dat hangt samen met de situatie waarin ze de liedjes schreef. ,,Nu werkte ik terwijl ik niet on the road was. Daardoor ontbrak de adrenaline die het geven van een serie concerten bij me wekt. Ik schreef thuis, vanuit een sfeer van kindergedoe en intimiteit. Wat niet wil zeggen dat mijn `rock'-kant nu voorgoed verdwenen is, die komt wel weer boven als ik op tournee ga.'' De paar jaar werkpauze die Etheridge rond de geboorte van haar kinderen nam, was de eerste vrije tijd sinds ze `acht was'.

Melissa Etheridge werd geboren in de staat Kansas waar ze vanaf haar tienerjaren de café's rondtrok met covers. Ze speelde liedjes van de Rolling Stones, Fleetwood Mac en Bruce Springsteen. ,,Ik speelde die nummers niet alleen om het publiek te behagen, maar ook om er zelf van te leren. Bij iedere cover vroeg ik me af `wat is het aan dit liedje dat het zo goed maakt': de sound, het ritme, de emotie. Daar stak ik veel van op voor mijn eigen composities.'' Op haar 27ste kreeg ze een platencontract en haar debuut (Melissa Etheridge, 1988) was in Nederland meteen een succes. Begin jaren negentig brak Etheridge door in Amerika en de rest van Europa. Haar grootste attractie is een gebarsten maar sterke stem: Etheridge heeft de ruigheid van een kerel maar de souplesse van een vrouw. De vroege hits (You Can Sleep While I Drive en Like The Way I Do) klonken weliswaar macho - maar omdat ze door een zangeres werden gezongen, ook lichtelijk ironisch.

Vooral bij haar live-optredens buit Etheridge die mannelijke kant uit. Op Pinkpop 1990 bijvoorbeeld paradeerde ze over het podium alsof ze vijandelijke troepen tegemoet moest. Dat ze hier als stoere rockzangeres wordt gezien amuseert haar. ,,In ieder land hebben de mensen hun eigen beeld van mij. Als ik ergens kom voor een interview moet ik me altijd eerst even afvragen wie ze ook alweer voor zich denken te hebben. Hier in Nederland wordt over mijn nieuwe plaat bijvoorbeeld gezegd dat er country & western in doorklinkt, door die slidegitaar en de snik in mijn stem. Daar zou in Amerika nooit iemand mee komen, omdat country er synoniem is aan gladde popmuziek.

,,Nog altijd ben ik hier in Nederland het populairst. En ook in Duitsland en België gaat het goed. Al met al landen waar ze sterke vrouwen kunnen waarderen. In Japan daarentegen moeten ze niets van me hebben. Een Japanse journalist zei me zelfs dat de vrouwen in zijn land gewoon niet dezelfde dingen voelen als ik.''

Voor Etheridge waren de veranderingen in haar privé-leven niet een aanleiding voor andere onderwerpen. ,,Ik schrijf nog steeds over verlangen en verlies, keuzes en pijn. Het hebben van kinderen heeft dat niet veranderd, het heeft alles nog intenser gemaakt. Nu ik in deze gezinssituatie ben, ben ik me sterker bewust van wat ik te verliezen heb. En verder is het een misvatting om te denken dat ik nu uitsluitend gelukkig zou zijn. Ik ben nu elf jaar met Julie maar je kunt niet zeggen dat we een constante harmonie bereikt hebben. De treurige nummers op de nieuwe plaat zijn ontstaan uit oprechte wanhoop. Op één punt is de grote hunkering vervuld en dat is op het professionele vlak. Vooral mijn eerste twee platen waren vol verlangen, zowel naar liefde als naar erkenning. Nu ben ik op dat laatste wel gerust.''

Wat is belangrijker voor Etheridge, schrijven of zingen? ,,Het schrijven. Zingen gaat moeiteloos, daar hoef ik niets voor te doen. Maar nummers schrijven is mijn ambacht. Ik krijg inspiratie, ga zitten en leg me er volledig op toe. Mijn composities zijn mijn nalatenschap. Die zullen mij overleven, hoop ik.''

Breakdown is verschenen bij Universal Music (546 518).