Chauvinistisch wielerblad

De naam van het enige tijdschrift in Nederland dat aan de wielersport is gewijd, roept herinneringen op aan de jaren waarin Gerard Reve De Avonden schreef. En aan de revue van `de dames' Snip en Snap die in de jaren vijftig veel succes oogstten. Dat neemt niet weg dat de Wieler Revue een prettig maandblad is voor wie op de hoogte wil blijven van de laatste ontwikkelingen in de wielersport. In deze tijd van Internet misschien niet onmisbaar, wel een aangename aanvulling op alles wat er al over de wielersport wordt geschreven en op televisie te zien is.

Neem het negende nummer van '99 (het oktobernummer vol WK-nieuws ligt komende donderdag in de kiosk). De verplichte voorbeschouwing op de wereldkampioenschappen in Verona wordt als een `preview' aangekondigd. Wieler Revue schuwt de vreemde talen niet, zo blijkt uit `Cannondale on top' (over het gelijknamige Amerikaanse fietsmerk). Populair taalgebruik mag ook, getuige het kopje `Dierckxsens is de lul' over de Belg Ludo Dierckxsens, die tevergeefs in beroep ging nadat hij wegens dopinggebruik eerder in het jaar uit de Ronde van Frankrijk werd gezet.

Wieler Revue verdrinkt in z'n onderwerpen: `Het affiche', `Jarig in', `De fiets van' (Lance Armstrong - nog geen 7,5 kilo!), portretterende interviews door oud-renster Monique Knol, een serie over `mediamensen', een column van radioverslaggever Jeroen Wielaert, voorbeschouwingen op belangrijke wedstrijden, een fotoportret (Davide Rebellin), nieuwste-produkten-nieuws, een sublieme strip van Zaza en natuurlijk alle uitslagen van de vorige maand. Deze lawine aan informatie maakt van het blad een bonte verschijning.

Vanzelfsprekend is er relatief gezien de meeste aandacht voor Nederlandse renners, soms grenst die aan onvervalst chauvinisme. Waarom niet meer aandacht in Wieler Revue voor het wielrennen in het naburige België, waar de beste renners op een enkele uitzondering na uit Vlaanderen afkomstig zijn. En dan niet alleen over de Belgen in Nederlandse dienst, zoals Van Petegem van TVM.

Als de advertenties voor een groot deel ook op België zijn gericht, met lijsten van dealers van fietsen en produkten zoals fietskledinglijnen, dan kan er in de kolommen ook best meer worden geschreven over renners als Frank Vandenbroucke, Tom Steels en Johan Museeuw. Ook een Belgische columnist zou niet misstaan in Wieler Revue, straks misschien wel hét wielerblad voor Nederland en België.

Het Franse blad Vélo onderstreept maandelijks dat het woord chauvinisme afkomstig is uit de Franse taal; de voorpagina van het oktobernummer, de maand waarin het WK het belangrijkste wielerevenement is, wordt gesierd door een fraaie kleurenfoto van Laurent Jalabert, de renner van wie al lang van tevoren bekend was dat hij het WK zou laten schieten. Dat neemt niet weg dat Vélo een feest in drukvorm is. Op fotogebied, overzichtelijkheid en historische (beeld)verhalen klopt het magazine zijn Nederlandse broertje. Om in wielertermen te blijven: met een fietslengte.