Paas-oratorium van Händel evenwichtig

Van de bijna dertig oratoria die Händel componeerde, is het jeugdwerk La resurrezione zijn tweede poging. Muzikaal duidt het maat voor maat op Händels meesterschap, maar met een bezetting zonder koor en zonder slagwerk laat het zich heden aanhoren als een intiem werk met als voornaamste attractie de vele mooie aria's die de handeling doorbreken.

Voor het fameuze barokorkest The English Concert, vorig seizoen een kwart eeuw oud, is La resurrezione bekend repertoire. Onder oprichter en dirigent Trevor Pinnock leidde die vertrouwdheid gisteravond in het Concertgebouw tot een verzorgde en tot in de kleinste details van de partituur afgewerkte uitvoering.

De handeling van dit paas-oratorium gaat weinig verder dan de titel doet vermoeden: in de ruim twee uur die het werk omspant, wordt toegeleefd naar de wederopstanding van `nostro Signor Gesù Cristo', tot ongenoegen van Lucifer en tot vreugde van een engel, Magdalena, Johannes en Kleophas. Het vijftal personages was passend bezet. Sopraan Nancy Argenta (Engel) overtuigde met hemelse strakheid, Lynne Dawson, dit jaar nog te beluisteren als sopraan in Bachs Matthäus Passion van het Concertgebouworkest onder Chailly, bleek als Maddalena met haar warme timbre de meest veelkleurige schakel in het geheel.

Trevor Pinnock dirigeerde vanachter het klavecimbel met veel gevoel voor opbouw. Prachtig was in de tweede akte de overgang tussen de troebele muzikale luchten die met vurige strijkers en driest denderend klavecimbel klonken boven de zanglijnen van Lucifer, daarna opklarend naar de etherische, angelieke sferen die de Engel begeleidden met een mild blazend kistorgeltje.

In dergelijke sublieme passages, met Dawsons aria Per me già di morire als een hoogtepunt, openbaarde zich zowel de kracht Händel als die van Pinnock, die niet zozeer zoekt naar grootse gebaren alswel met succes streeft naar een evenwichtige, heldere weergave van de muziek. Waar de muziek vervoert, vervoerde ook de uitvoering, maar in de lange recitatieven van Lucifer, uitstekend maar met een gemis aan donderkracht in de laagste noten gezongen door Alan Ewing, in de aria's van countertenor Robin Blaze als een loepzuivere maar theatraal vlakke Kleophas, deed deze La resurrezione verlangen naar méér meeslependheid en méér dramatische kracht, zowel in passie als in verstilling.

Concert: The English Concert. Gehoord: 10/10 Concertgebouw, Amsterdam.