Drie keer brons voor judoka's op de WK judo

Judoka Dennis van der Geest won bij de vorige wereldkampioenschappen in 1997 met brons in de open klasse de enige medaille voor Nederland. In Birmingham herhaalde hij gisteren die prestatie, maar deze keer werden er nog twee derde plaatsen gescoord. Ook de andere prijswinnaars, Jessica Gal en Patrick van Kalken, zijn afkomstig van het Haarlemse Kenamju. ,,We lullen niet, we doen'', schreeuwde de uitgelaten coach Cor van der Geest. Hij mocht tijdens de laatste twee partijen van zijn zoon Dennis niet aan de kant zitten, omdat hij een officiële waarschuwing had gekregen wegens het onder meer uitschelden van de scheidsrechter en het wegschoppen van een stoel.

Vooral het brons van Van Kalken in de klasse tot 66 kilogram was verrassend. Nooit eerder in de historie won een Nederlandse lichtgewicht een WK-medaille. ,,Nederlanders zijn vaak lang en groot en in het judo hebben wij vooral een traditie van goede zwaargewichten'', wist de 24-jarige Haarlemmer. Om in zijn lichte klasse uit te kunnen komen, moet Van Kalken in de weken voor elke wedstrijd flink afvallen, vaak wel vijf à zes kilo. ,,Het is soms echt honger lijden. Meestal mag ik de dag voor een wedstrijd helemaal niets meer eten.''

Voor de WK was Van Kalken echter zo goed afgetraind, dat hij zich vrijdag nog kon permitteren een heel broodje tonijnsalade te eten. ,,Ik weet precies wat kan en niet kan. Zonder op de weegschaal te staan, kan ik bijna op de ons zeggen hoe veel ik weeg. Daar heb ik een zevende zintuig voor.'' Zelfs krachttraining is taboe voor Van Kalken, want ook spieren hebben gewicht. Daarom zocht hij vóór `Birmingham' zijn heil in touwklimmen. Nadat het brons was binnengehaald, konden de remmen los bij de hongerende topsporter. ,,Ik denk dat ik naar de Burgerking ga en blijf eten tot ik moet kotsen.''

De schranspartij was hem gegund. Van Kalken verloor zaterdag in de kwartfinale van de te sterke Turk Ozkan, maar in de herkansing en de strijd om het brons maakte hij daarna indruk met zeges op de Japanse Spanjaard Uematsu en de Venezolaan Ortiz. ,,Ik ben altijd een judoka geweest die barstte van het talent, maar die het net niet haalde'', zei Van Kalken meteen na zijn succes. ,,Ik vond een vriendin wel eens leuker, lekker thuis op de bank. Ik gaf geen honderd procent, maar 90, 95 procent.'' Lange gesprekken met coach Van der Geest zetten hem op scherp. ,,Cor houdt me steeds een spiegel voor. Dat gaat bikkelhard.''

Voor zijn clubgenoot Jessica Gal was het al weer de vierde bronzen medaille op een WK. De eerste haalde de afgestudeerde arts al in 1987, twaalf jaar geleden. Tegenwoordig staat de 28-jarige judoka met een andere beleving op de mat dan vroeger. Ze is minder gespannen en heeft geen faalangst meer. ,,Het kan ook op een leuke en lekkere manier'', legde ze uit. ,,Ik weet nu dat mijn leven niet anders wordt als het niet goed gaat. Wat maakt het uit als ik verlies? Ik ben dan niet ineens een ander mens.''

Gal stopte in '96 een jaar met judo om ,,met mezelf aan de gang te gaan''. Het proces heeft gezien de medaille in Birmingham succes gehad. Alleen bleek de Spaanse Isabel Fernandez nog altijd te sterk voor Gal. ,,Ik heb voor haar nog steeds geen oplossing gevonden.'' Ze verloor in de halve finale van Fernandez, maar won daarna overtuigend de strijd om brons van de Zweedse Andersson. ,,Ik heb me vandaag gelukkig gevoeld'', zei Gal na afloop.

Gal en Van Kalken verdienden met hun medaille ook een olympische nominatie. Dat gold niet voor Dennis van der Geest in de open klasse, omdat dat onderdeel niet op de Spelen wordt gehouden. Voor Van der Geest was dat geen aanleiding minder blij te zijn. Hij nam gisteren revanche voor de vroege uitschakeling eerder in de week in de klasse tot honderd kilo. Van der Geest had deze keer een gunstige loting. Met name zijn zege met ippon na 34 seconden in de partij om het brons tegen de Geörgiër Davidashvili was fraai.