Das Wirtschaftswunderkind

Eigenlijk wilden we het niet weten. Maar toen we het wisten, wilden we nog meer weten. We wilden toch allemaal weten dat Steffi Graf met Andre Agassi gaat? Toen we het voor het eerst vernamen, wendden we ons nog quasi-onverschillig af. So what? Roddel, alleen nieuws voor de boulevardpers. Vast een setup van een commerciële instelling die naar publicitaire opwinding zoekt.Dat soort reacties.

Maar toch. Graf en Agassi in elkaars armen op de foto, Graf en Agassi kussend aan de rand van een boksring in Las Vegas. Het kon niet waar zijn, maar het was waar. Niet alleen voor Bild Zeitung en verwante media. Sinds eind augustus Agassi officieel toegaf dat er toch echt sprake is van een romance, was de berichtgeving nauwelijks meer te stuiten. Zelfs de media die doorgaans schouderophalend dit soort ontwikkelingen volgen, voelden zich al schuldig omdat ze er nog geen melding van maakten.

Met enig cynisme wordt her en der al verwezen naar het mogelijke karakter en tennistalent van eventuele nakomelingen van het paar Graf-Agassi. In navolging van experimenten in het voormalige DDR-sportsysteem, waarin men een vrouwelijk sporttalent in de armen dreef van een mannelijk sporttalent. Of als voorbeeld van de genetische manipulaties die ons onvermijdelijk wachten. Van reageerbuissporters kijkt binnenkort al niemand meer op.

Het is niet aardig tegenover het liefdespaar deze conclusie te trekken. Zeker niet tegenover het degelijke, gedisciplineerde, lieve, enigszins naïeve, om een of andere reden soms sexy meisje uit Neckerau, Mannheim. Het atletische kind uit Wirtschaftswunderland dat bij haar eerste partijen op slag de notoire antipathie jegens Duitsers deed verbleken. Een kind van een onbespoten Duitse generatie dat met haar lange benen en meedogenloze forehand een voorbeeld werd voor vele kinderen.

Bedenkingen hebben we zeker gehad over de manier waarop Steffi de wereld veroverde. Zoals ze door vader Peter als kleuter op de tennisbaan werd opgezweept. Zo'n kortzichtige vader die zijn zonen en dochters streng wenst aan te zetten tot bovenmenselijke prestaties. In ruil voor een lollie moeten zonen en dochters vaderlijke behoeftes bevredigen en vaderlijke tekortkomingen compenseren. Als dat de enige manier is om uit het dagelijkse leven te vluchten, waar zijn we dan met z'n allen mee bezig?

Maar goed, Steffi is rijk geworden. En dat is het criterium: winnen betekent rijk worden. Over de rug van Steffi wenste haar vader zelfs stinkend rijk te worden. Voor minder dan 200.000 mark startgeld mocht dochterlief niet eens haar tennisrokje aantrekken, meende de man die eens tweedehands auto's verkocht. Zelfs partijen ten bate van Bosnische kinderen mocht Steffi niet gratis spelen. Totdat Graf werd geconfronteerd met een belastingschuld van miljoenen guldens, hij werd aangetroffen in de armen van een call-girl en hem ter overdenking een verblijf in de cel werd gegund. Zo vergaat het valse vaders.

Steffi werd het kind van de media, het kind van Bild, het kind van het Duitse volk dus. Ze won als tennisster bijna alles en bleef tot op haar dertigste winnen. Toen ze deze zomer afscheid nam, pinkte iedereen die van meisjes als Steffi houdt een traan weg. Toen bekend werd dat ze het uit had gemaakt met haar vriend Michael Bartels (ja, ze had een vriend) en na jarenlange heimelijke liefde Andre had veroverd, schrokken we even. Lieve Steffi met wilde Andre? Als dat maar goed gaat. Natuurlijk gaat het goed, al is het maar heel even. Een kortstondige liefde is al genoeg om ons op te winden.