Folk uit Seattle en meer prettige verrassingen

Dansen op drum`n'bass in de kerk wie zei dat Crossing Border geen grenzen verlegt? Het was in elk geval toepasselijk dat het Nederlands/Amerikaanse The God Squad in de Nieuwe Kerk in Den Haag optrad. Over swingende drum`n'bass- en jazzy triphop-platen, opgezet door DJ Chaos, brachten de zangeres en twee zangers een merkwaardige mengeling van gospel en rap, waarbij het de vraag was hoe serieus het allemaal genomen moest worden.

De derde avond van het Crossing Border-festival was uitgebreider dan de twee avonden ervoor: er waren nog twee zalen bijgekomen, waardoor de bezoeker de keus uit tien zalen had, waar naast de vertrouwde onderdelen muziek en literatuur ook films te zien waren: Carne en Seul Contre Nous van de Franse regisseur Gaspar Noe bijvoorbeeld.

Veel heen en weer lopen dus voor degenen die zo weinig mogelijk wilden missen: van de ouderwetse country van Tom House in één van de spiegeltenten naar de Malinese countryblues van Boubacar Traore, van de soulvolle hiphop van Michael Franti & Spearhead naar de lome funk van zanger/rapper Carl Hancock Rux, beide in het Theater aan het Spui.

Een blik op de lijst met tamelijk onbekende namen op het programma riep, zoals vaker bij Crossing Border, de vraag op: zou het wat zijn? Behalve Michael Franti en Jhelisa waren er weinig bekende artiesten; desondanks was de opkomst redelijk. Goed in de smaak viel de Nigeriaanse zanger/gitarist Keziah Jones, die met zijn band krachtige, slepende funky rock speelde. Opvallend was zijn bassige maar scherpe gitaarspel, dat aan Jimi Hendrix deed denken. Een aangename verrassing was ook de ontspannen jazzy muziek van het Nederlandse Judge Abraham & The Jury, met fraaie bluesy zang van de Judge.

De Brits-Aziatische muzikant Nitin Sawhney kwam beter uit de verf dan tijdens een eerder Crossing Border-optreden, dat indertijd aan de saaie kant was. Zijn muziek, een prachtige mengeling van Indiase muziek, jazz, pop en dance, kwam nu zelfverzekerder over, en fris. Dat gold minder voor spoken word-performer Frank Messina, begeleid werd door de funky free-jazz van Spoken Motion. Het deed erg denken aan de beat-dichters uit de jaren vijftig, maar kwam vooral achterhaald over toen Messina zich richtte tot Generation X eh, wat was dat ook al weer?

De grootste ontdekkingen kwamen nota bene uit Seattle, de stad die al jaren uit de mode is. Het trio Pedro The Lion bracht fraaie ingetogen gitaarrock, in de stijl van Sebadoh. De met die groep bevriende singer/songwriter Damien Jurado zong schitterende melancholieke folk- en popliedjes, die deden denken aan grootheden als Loudon Wainwright, Townes van Zandt en Elliott Smith. Zoals Ohio, een liedje over een meisje dat de zanger met smart naar huis ziet gaan: `She belongs to her mother and the state of Ohio / I wish she belonged to me'.

Crossing Border. Gehoord: 8/10, Den Haag. Verder: 9/10.