BRAM VERMEULEN

,,En als ik niet meer beef als ik jouw lichaam zie,'' zingt Bram Vermeulen in het titellied van zijn nieuwe cd, ,,wil ik dan nog wel bestaan?'' De beuk erin, een aanstekelijk nummer op een vrolijk huppelritme dat nog lang in het brein blijft hangen, vormt de opmaat voor een gevarieerd arsenaal aan nummers waarmee Vermeulen opnieuw zijn aparte klasse bewijst. Met alleen een bassist en een slagwerker, maar met een verrassend assortiment aan samples, laat hij een vernieuwd geluid horen dat ook in zijn komende theatertournee de sobere piano zal verrijken. Vermeulen zette zijn soms filosofische, maar soms ook kernachtig-cynische teksten op vasthoudende melodietjes die verrassend werden gearrangeerd: hier en daar jengelt een orgeltje mee, af en toe wordt er opzwepend getrommeld, één meezingnummertje draagt een hoempapa-sfeer van een halve eeuw geleden en elk lied kreeg een stevige basis van baslijntjes.

In de loop der jaren heeft Vermeulen bijkans een eigen genre geschapen, die de vergelijking met andere singer-songwriters steeds irrelevanter maakt. Met zijn gescheurde zangstem zingt hij dicht bij de microfoon, rechtstreeks in het oor van zijn luisteraars. Hij heeft er weinig woorden voor nodig, maar die zijn dan ook zeldzaam welgekozen. Een zinsnede als ,,eenzaam is voortaan één stap van jou vandaan'' zegt alles over het voldane gevoel van de nabijheid van een geliefde. En zo bereikt de zanger een summum van intimiteit, tot en met het aanvallige wiegeliedje aan het slot.

Bram Vermeulen: De beuk erin. Virgin 24384 78032.