Bankiersaffaire

Laat de redactie van NRC Handelsblad zich niet een beetje in de kaart kijken met haar redactioneel commentaar (6 oktober) op de afloop van de Bankiersaffaire in Zuid-Holland, als ze haar teleurstelling uit over het uitblijven van (nog meer) vuurwerk?

Een bestuurder kan het voor de media in dit soort zaken kennelijk nooit goed doen. Eerst kunnen ze niet snel genoeg de eer aan zichzelf houden, en als een bestuurder dan de zelfbeheersing weet op te brengen om daarmee te wachten tot ze ten opzichte van de volksvertegenwoordiging volledige verantwoording heeft afgelegd, dan is het weer niet goed.

Wat had mevrouw Leemhuis anders moeten doen? Eerst nog een toneelstukje opvoeren, voordat ze haar drie weken eerder genomen besluit had kenbaar gemaakt? En wat had zo'n toneelstukje opgeleverd? In ieder geval geen nieuwe feiten en ook geen harder oordeel dan de commissie-Van Dijk al had geveld. Misschien wat meer sensatie. Maar was het algemeen belang daar mee gediend? Op dat moment moest het herstel van het vertrouwen van de burger in de politiek, en handelend optreden om vergelijkbare ongelukken in de toekomst te voorkomen, absolute voorrang hebben.

Ik vind dat mevrouw Leemhuis met de manier en het moment waarop zij is afgetreden, maximaal aan deze twee doelstellingen heeft bijgedragen.

Bij mij heeft de doortastende en zuivere manier waarop mevrouw Leemhuis de hele affaire tegemoet is getreden, (een klein schoonheidsfoutje in het begin uitgezonderd) en waarbij ze haar persoonlijk belang steeds volkomen ondergeschikt heeft gemaakt aan het algemeen belang, bijzonder veel respect afgedwongen.

Als alle bestuurders in vergelijkbare omstandigheden net zo zouden handelen zou het heel wat beter zijn gesteld met het vertrouwen in het openbaar bestuur.