Onbedaarlijke levenslust van een tachtigjarige

Voor de deur van de kerk werd gisteravond hartgrondig gevloekt. Een lange rij geïnteresseerden moest in de stromende regen wachten op toegang tot het Crossing Border-evenement Het Boek is weer Woord waar allerlei popmuzikanten en literaire coryfeeën iets zongen of vertelden dat met de bijbel te maken had. Het aanbod was groot, van Thé Lau tot Fay Weldon (en niet presentator bisschop Bär die wegens depressiviteit had afgezegd), maar de rij stond er voor Eugene Edwards, de zanger van 16 Horsepower.

Edwards kwam dan ook prachtig tot zijn recht, in z'n eentje op een stoel onder de kansel. Met zijn zwarte hoed diep in de ogen en een bandoleon op schoot zong hij met jankende stem zijn teksten (`I'll soon be free of earthly trials'), die, zoals Fay Weldon even later opmerkte, regelrecht uit de bijbel kwamen. `De Bijbel Leeft!' leek Weldon maar te willen zeggen.

Ondertussen verliep de rest van deze tweede avond van Crossing Border nat maar soepel. De bezoekers hebben korte afstanden te overbruggen tussen de verschillende festivallokaties, waarbij steeds een levensgevaarlijke autoweg moet worden overgestoken (afzetten volgend jaar!) wat de culturele braderiestemming enigszins drukt. Maar dan loop je ook wel van het luxe Lucent-danstheater via de rommelige spiegeltent en de roze uitgelichte Nieuwe Kerk naar de drie zaaltjes van het theater aan het Spui. De door organisator Louis Behre verlangde afwisseling en intimiteit – die er in het Congresgebouw bij inschoot – is terug.

De andere (lichte) kritiek die vorig jaar te horen was, lijkt nog steeds van kracht. Ook bij deze editie is het zoeken naar de literaire bijdragen. Dat de pop het overwicht lijkt te hebben, komt ook doordat de schrijvers maar een minuut of tien te horen zijn terwijl de meeste bands een uur spelen. Binnen haar korte optreden sloeg Christine Otten een mooie brug tussen pop en schrijven. Zij vertelde over haar jeugdliefde voor John Cale en The Velvet Underground, en over de worsteling om, als schrijfster, met woorden hetzelfde te bereiken als met muziek. Die worsteling leken de Amerikaanse auteurs van gisteravond niet te kennen: zij doen gewoon. Of het nou de gespeelde verlegenheid is van een Paul Beatty, die giechelig maar helder verstaanbaar voorlas over zijn jeugdzonden in Manhattan, of de arrogantie van Jessica Care Moore die al bij opkomst méér applaus eiste (`I need the energy'). Dat haar schelle woordstroom, waar vooral woorden als `man', `woman' en `menopauze' uit opdoken, een marteling was voor de oren, leek Moore niet te deren.

Oorstrelend was gelukkig wel de legendarische Jimmy Scott die door een hormoonkwaal een hoge `vrouwelijke' stem heeft behouden. Al was zijn jazztrio erg bedaagd, zijn stem is bijzonder – niet zozeer door de vrouwelijkheid als wel door de onbedaarlijke levenslust die uit die tachtigjarige jongenskeel klinkt. Fay Weldon ondertussen zat in de kerk en hield een precies geformuleerd betoog over Paulus' vrouwvijandige brief aan de Korinthiërs. Ze pakte ook nog haar stokpaardje mee: `Net als nationalisme is religie in ongenade gevallen als een bolwerk van mannelijke arrogantie in deze female times.'

Crossing Border. Gehoord: 7/10 Spui, Den Haag. Verder 8 en 9/10, Den Haag.