Beurssoos

Ooit, en dat is nog niet eens zolang geleden, was de Amsterdamse effectenbeurs een soort besloten club, een herensociëteit, waarvan je lid moest zijn om binnnen te mogen. De beveiliging was bij de beurs altijd prima, al kreeg minister Zalm er nog niet zo lang geleden twee taarten van actievoerders in zijn gezicht.

Oudere leden kunnen nog smaakvol vertellen hoe zij een keertje binnengedrongen langharig werkschuw tuig met de brandspuit weer het Beursplein op dreven. Ach, opa, vertel nog eens.

Dat was toen. Nu is de beurs de AEX, een echt bedrijf, een naamloze vennootschap met eigen beursplannen, waar de vroegere leden net als bij een echt bedrijf eenmaal per jaar mogen klagen op een aandeelhoudersvergadering.

Veiligheid staat nog steeds voorop. Intern, tegen frontrunners en andere witteboordencriminelen (wel jammer van dat beursfraudeschandaal, dat maar doorettert), maar ook extern.

Dezer dagen wordt weer de inschrijving opengesteld voor journalisten die zich willen accrediteren bij de AEX. Een van de voorwaarden (artikel 3 van het huishoudelijk reglement) voor de toegang tot de financiële club, het mekka van het polderkapitalisme: een registratie bij de journalistenvakbond NVJ.

In Nederland heette dat vroeger een gilde, in Engeland een closed shop. Tegenwoordig noemen zij dat in het bedrijfsleven een strategische alliantie. De Nederlandse Vereniging van Journalisten krijgt er weer wat leden bij, de effectenbeurs is verzekerd van betrouwbare berichtgeving. De gestaalde kaders weten bij uitstek hoe zij moeten berichten over de stemmingen en koersen van het volkskapitalisme.