Zweed met glazen oog verrassend tweede in tijdrit

Verbouwereerd staarde Michael Andersson naar de grond. Hij was zojuist tweede geworden bij het WK tijdrijden, maar echt geloven deed de Zweed de uitslag niet. ,,Dit kan niet waar zijn'', sprak de 32-jarige wielrenner met verbijstering in zijn stem.

Andersson kreeg van de organisatie de opdracht zijn pantoffels uit te trekken, om netjes voor de dag te kunnen komen tijdens de huldiging. Aan zijn glazen rechteroog viel weinig recht te breien. ,,Nee, ik vertel niemand hoe het ongeluk tot stand kwam'', sprak de veteraan na afloop.

De tijdrit in Treviso had niet veel langer moeten duren of Andersson had Ullrich verdrongen van de eerste plaats. De Zweed was in de tweede helft van de race twaalf seconden sneller dan de Duitser. In de wielerboeken staat hij vermeld als tijdritspecialist. Hij werd zes keer Zweeds kampioen tijdrijden.

Buiten de landsgrenzen stond hij bekend als een middelmatige en vooral merkwaardige coureur. Niemand krijgt hoogte van de zonderling uit Helsingborg. Op de persconferentie maakte hij vooral een melancholische indruk.

Andersson begon pas met wielrennen op negentienjarige leeftijd. Daarvoor was hij een verdienstelijke roeier. Hij verdiende zijn eerste profcontract in 1995 bij de Portugese ploeg Sicasal. Een jaar later kwam hij in dienst bij Telekom, waar de ster van Ullrich steeds feller begon te schijnen. Andersson werd na een seizoen bedankt voor bewezen diensten. Hij kreeg een tweejarig contract aangeboden bij TVM, waar hij evenmin presteerde.

Dit seizoen rijdt Andersson voor Accept Card. Deze kleine sponsor zal de wielersport verlaten en Andersson moet weer op zoek naar een nieuwe werkgever. Hij voerde gisteren een open sollicitatie.

Zijn voorbereidingen op het wereldkampioenschap bestonden uit oefenritjes in de regen bij een temperatuur van acht graden. Zijn laatste wedstrijd reed hij eind augustus in de Ronde van Nederland. Hij had nog nooit speciaal getraind voor een tijdrit, maar hij koos in het natte en koude Scandinavië voor een degelijke warming-up.

Het resultaat was zó opzienbarend dat een Zweedse radioverslaggever meteen als tolk kon fungeren. Zijn Franse en Italiaanse collega's wilden alles weten van de deze Zweedse wielrenner met het glazen oog.