Tom Jones

Ruim tien jaar geleden zette Tom Jones zijn interpretatie van Kiss van Prince op cd. Hij begreep dat nummer beter dan Prince zelf en niet alleen had Jones toen een hit, hij had hoorbaar plezier.

Nu maakte hij, met hetzelfde plezier, Reload, een cd vol met covers van beproefde popsongs, waar hij duetten van maakte – hij doet de ene partij, de andere partij is voor een Britse popzanger of complete popgroep. Volgend jaar komt hij met deel 2, met Amerikaanse muzikanten.

Negenvijftig jaar oud is de reus Tom Jones maar zijn stem kan niet stuk. Al zijn de resultaten amusant, hij blaast zijn partners vaak weg. Ze kunnen niet tegen `m op, The Cardigans niet in Burning down the house (naar David Byrne), James Dean Bradfield niet in een Elvis-song, James Taylor niet en veteraan Van Morrison ook niet.

Soms ook is de keuze van de song ongelukkig - Little Green Bag is te achterhaald simplistisch voor Jones' zinderende tekstbehandeling en Sunny Afternoon van Ray Davies te subtiel voor Jones' vocale geweld waar Space's Tommy Scott het zijne tegenover stelt.

Vindt Tom Jones zijn gelijke, dan is het resultaat geweldig. Dan krijgt je Lust voor Life (naar Bowie en Iggy Pop) samen met Pretenders' Chrissie Hynde in een schaterend-broeierige versie die het hele nummer op zijn kant zet, een Are you gonna go my way voor kerels met Robbie Williams of Sexbomb van en met Mousse T., een ouderwets stoute vertelling waar Tom Jones al zijn geniale stripverhaal-geluiden in kwijt kan: `Húh!Wow! Ouch!!'

Tom Jones e.a.: Reload. (Gut Records VVR 1009302)