Cher

In de reeks sterrenprofielen deze week Cher, de hippiezangeres uit de jaren zestig die als actrice eindelijk respectabiliteit zou verwerven. In `Tea with Mussolini' speelt Cher een rijke Amerikaanse die, geminacht door Engelse dames, in stilte al hun onkosten betaalt.

Volgens de overlevering barstte het publiek dat in 1983 een trailer zag van Silkwood in lachen uit, toen de naam van Cher als actrice in één adem werd genoemd met Meryl Streep. Een verlopen tienerzangeres, die zigeunerinnenversie van een barbiepop, in een serieuze probleemfilm van Mike Nichols over de dood van een anti-kernenergieactiviste?

Zowel Streep als Cher werden dat jaar voor een Oscar genomineerd. Voor de twee rollen die Cher daarna speelde, de moeder van de mismaakte Eric Stoltz in Mask (Peter Bogdanovich, 1985) en de levenslustige weduwe in Moonstruck (Norman Jewison, 1987), werd zij respectievelijk bekroond met de prijs voor beste actrice in Cannes en de Oscar voor beste actrice. Een dag na de Oscaruitreiking werd Sonny Bono, Chers voormalige muzikale en levenspartner, gekozen tot burgemeester van Palm Springs. Toen hij vorig jaar bij een ski-ongeluk om het leven kwam, was Bono republikeins lid van het Huis van Afgevaardigden.

Het harige en non-conformistische duo Sonny and Cher, zo blijkt uit de recente televisiebiografie And the Beat Goes On: The Sonny and Cher Story, deelde niet helemaal dezelfde ambitie. Sonny, die de muziek schreef en de baas speelde, wilde maatschappelijk succes; Cher had al op jeugdige leeftijd besloten ster te worden.

Cherilyn Sarkisian La Pierre (El Centro, Californië, 20 mei 1943) was de dochter van een 18-jarige filmfigurante met Cherokee-bloed en een Armeense vrachtrijder, die snel uit hun leven verdween. De Franse achternaam dankt ze aan de derde echtgenoot van haar moeder, een welgestelde bankier. Als tiener identificeerde Cher zich met Audrey Hepburn, omdat die tenminste niet blond was, zoals het schoonheidsideaal voor ambitieuze valley girls helaas voorschreef.

Cher ontmoette Sonny in het achtergrondkoortje van The Ronettes. Ze noemden zich aanvankelijk Caesar and Cleo, maar het succes kwam pas toen ze zichzelf weer werden. Drie filmrolletjes die bijna niemand gezien heeft, onder meer in de musical Good Times (William Friedkins debuutfilm, 1967) en een succesvolle serie televisieshows (The Sonny and Cher Comedy Hour) konden niet verhullen dat bij het opbreken van het duo en het huwelijk de acteerambities van Cher voorgoed verloren leken.

Na verschillende omzwervingen besloot Cher maar weer van onderaf te beginnen, en nam acteerlessen bij Lee Strasbergs Actors Studio in New York. Robert Altman gaf haar een rolletje in een door hem geregisseerd toneelstuk, dat in de filmversie van Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean (1982) verrassend goed bleek uit te pakken.

Chers filmografie vermeldt sindsdien niet meer dan tien titels, waaronder twee gastrolletjes voor Altman (The Player en Prêt-à-porter). Bijna al die rollen zijn voortreffelijk: van de `ontaarde moeder' van Winona Ryder en Christina Ricci in Mermaids (Richard Benjamin, 1990) tot de neergeschoten aborteuse in het door Cher zelf geregisseerde segment van de televisiefilm If These Walls Could Talk (1997).

Onlangs nog verkoos People Magazine Cher tot de slechtst geklede vrouw van Amerika. Het lijkt Cher niet te deren; in Tea with Mussolini speelt ze een rol die haar op het lijf geschreven is, van een rijke non-conformistische Amerikaanse, die geminacht wordt door oude Engelse dametjes. Ze weten niet dat die heks stiekem hun logies betaalt.