BLAD MET GEZAG

In de zomer van 1996 ging Pol Pot voor het eerst dood. De voormalig leider van de Cambodjaanse Rode Khmer zou aan malaria bezweken zijn. Maar nadat de eerste necrologieën waren geschreven, groeiden de geruchten dat hij nog steeds in leven was. Een jaar later bleken die geruchten waar: in de Far Eastern Economic Review verschenen foto's van een oude, broze man met witgrijze haren. In een exclusief interview in het weekblad, dat zelf Pol Pot nooit officieel dood had verklaard, zei de oude dictator `een zuiver geweten' te hebben. De historische reportage – Pol Pot was sinds 1979 niet meer in de openbaarheid gezien – was het werk van journalist Nate Thayer, special correspondent van het blad. Toen Pol Pot op 16 april 1998 weer overleed, wist iedereen zeker dat het deze keer echt waar was. Het bericht was immers afkomstig van Cambodja-expert Thayer zelf; een betere bron was nauwelijks denkbaar.

Nate Thayer is een verslaggever met wie de `Review' graag pronkt. Hij levert `unbeatable scoops' en houdt zo de reputatie van het blad als het beste weekblad over politiek en economie in Azië hoog. Die reputatie is de laatste jaren wat onder druk gezet door een concurrent, Asiaweek, die iets van het marktaandeel afsnoepte en het blad dwong tot een swingender presentatie van tekst en opmaak. Met succes overigens want de Review (oplage 95.000) geldt nog steeds als `Asia's premier news source'.

De Review biedt zijn lezers een breed beeld van politieke en economische ontwikkelingen in het Verre Oosten, van Afghanistan tot Australië. De toon van de meeste verhalen is newsy en kritisch. Soms te kritisch, in de ogen van de autoriteiten.

Twee weken geleden nog werd Maleisië-correspondent Murray Hiebert veroordeeld tot zes weken celstraf wegens belediging van de rechterlijke macht in een artikel. De Review bracht het nieuws zo volledig en objectief mogelijk. De kritiek op Maleisië zat verstopt in de laatste regels waarin Hiebert werd omschreven als een ervaren journalist die opviel door zijn toewijding om steeds alle kanten van een verhaal te schetsen. In Maleisië werd dat, zo bleek, niet op prijs gesteld, maar de Review zal altijd vasthouden aan dit principe, juist in landen waar het journalisten moeilijk wordt gemaakt.

(Tekst: Max Christern)