Zingen en dansen voorop in Fame

Eerst was Fame een film, daarna een tv-serie die in de jaren tachtig ook hier veel kijkers trok en een dansrage veroorzaakte, en tenslotte is er een theatermusical van gemaakt die nooit op Broadway stond, maar wel elders een kassucces was. En steeds ging het over een groep studenten aan een bestaande toneel-, dans- en muziekschool in New York, wier illusies over een roemrijke toekomst botsen op de nuchtere werkelijkheid van lessen, lessen en lessen.

Nu er ook een Nederlandse versie van Fame is gemaakt, die gisteravond in première ging, blijkt eens te meer hoe Amerikaans deze show is: de cliché-emoties zijn Amerikaans (en worden hol en leeg zodra je ze vertaalt), de rol van de school als enige uitweg uit een kansloos leven is Amerikaans, en de genadeloze afvalrace is dat óók. De fragmentarische verhaallijntjes zijn behendig tussen de show-scènes geplaatst, maar hebben verder niets dan platitudes te bieden. De dialogen zijn eendimensionele soap-teksten en worden als zodanig gespeeld. Méér zit er misschien ook niet in, met zulke stijf vertaalde zinnen als: ,,Je hebt een probleem. Jij bent jouw probleem.''

Maar daar gaat het in Fame natuurlijk helemaal niet om. Voorop staan zang en dans, met een paar pulserende popsongs, zoals het titelnummer Fame (I'm gonna live forever), een stelletje slappere ballads in het Whitney Houston-genre en volop ruimte voor energieke showdans waarin elke spier strak gespannen is. Een jaar of tien geleden zou het in Nederland nog niet eens mogelijk zijn om maar liefst 21 jongeren van dit kaliber op één toneel samen te brengen, omdat zo'n chorus line toen eenvoudigweg nog niet bestond. Sindsdien kwam echter ook bij ons een volwaardige musicalproductie op gang, die emplooi schiep voor zulke talenten.

Het is verleidelijk deze jeugdige musical-spelers te vereenzelvigen met het contractueel voorgeschreven positivisme van hun Fame-rollen. Ook zij zijn nog goeddeels onbekend, al speelden Eva Poppink en Jim de Groot eerder met succes in kleinere producties. Maar dit is Amerika niet, en die vergelijking zou hier romantische onzin zijn. Het is al heel wat dat dit ensemble de houterigheid van veel speelscènetjes met flair goedmaakt zodra het orkest weer een snerpend nummertje inzet.

Voorstelling: Fame van Fernandez, Levy en Margoshes, door Joop van den Ende Theaterproducties o.l.v. Jeroen Sleyfer. Choreografie: Rick Atwell. Vertaling en regie: Koen van Dijk. Gezien: 3/10 Schouwburg Tilburg. Tournee t/m 7/5. Inl. (0900) 3005000.