`Ingewikkelde ideeën voeren wij simpel uit'

De Britse band Gomez treedt donderdag op in het Haagse festival Crossing Border, dat grenzen tussen literatuur, muziek en film doorbreekt.

Soms is het handig dat Gomez niet slechts één voorman heeft. Zo zijn zanger/gitarist Ben Ottewell en zanger/gitarist Tom Gray nu afgevaardigd naar Amsterdam voor interviews, terwijl drie andere bandleden met dezelfde taak in Ierland zitten. Van de vijf muzikanten in Gomez zingen er drie, en iedereen kan alle instrumenten bespelen. Maar de meest geluidsbepalende zang van Gomez komt toch van Ben Ottewell. Hij is verantwoordelijk voor de benaming `bluesband', die de groep in 1998 bij het verschijnen van haar eerste cd - Bring It On - van de Engelse media heeft gekregen. Zijn zang klinkt zo intens en door het leven getekend dat je, als Ottewell aan het woord is, de roodrafelige stembanden er als vanzelf bij ziet.

De stemmen van Tom Gray en Ian Ball zijn daarbij vergeleken zachtaardig als van koorknaapjes. Het is deze verrassende afwisseling, samen met de spectaculaire muzikale zijpaden die de muzikanten kiezen, die Gomez zo'n opzienbarende band maakt. Zó opzienbarend dat het debuut vorig jaar werd bekroond met de Mercury Music Prize (die dit jaar naar nieuwkomer Talvin Singh ging) voor de cd van het jaar. Onlangs verscheen de tweede cd, Liquid Skin, en aanstaande donderdag is de groep te zien op het Crossing Border-festival.

Tom Gray en Ben Ottewell zou je op het eerste gezicht niet herkennen als Engelse popmuzikanten. Met hun tijdloze spijkerbroeken en gezichtloze schoenen kunnen ze net zo goed doorgaan voor toegewijde geschiedenisstudenten - wat ze vroeger ook waren. En `vroeger' is voor de 22 en 23-jarige Gray en Ottewell nog niet zo lang geleden. Tot afgelopen december woonden de vijf studenten/bandleden met zijn allen in één huis, in Ilkley.

,,Daar hebben we geleerd om in allerlei verschillende bezettingen samen te spelen'', zegt Tom Gray. Vinden ze ambachtelijkheid belangrijk? ,,Wel belangrijk, maar niet op een obsessieve manier. We hebben ook niet de behoefte om ons vakmanschap te etaleren'', zegt Ottewell. Gray: ,,Bij ons zijn de ideeën achter de liedjes misschien wel ingewikkeld, maar de uitvoering is simpel.'' `Ingewikkeld' is volgens de Gray de manier waarop de juiste klankkleur wordt bereikt, en hoe die zich binnen een nummer ontwikkelt.

,,Het is kwestie van lateraal denken, in plaats van lineair'', zegt Ottewell bedachtzaam, zonder daarmee echt iets te verduidelijken. Op een laterale manier denken betekent volgens hem: `de voor de hand liggende zijpaden vermijdend'. De ideeën borrelen op als water, zeggen Gray en Ottewell, en ze beelden met hun handen iets uit dat lijkt op een fontein. ,,We gaan nooit één kant op. We proberen alle richtingen uit.'' zegt Gray. Toch is het resultaat niet wanorderlijk noch gewild eclectisch. Gomez klinkt gevariëerd met gevoel voor historie, en aanstekelijk speels, net als bijvoorbeeld Beck.

Op de eerste cd was nog het stampen van een van de muzikanten tegen de microfoonstandaard te horen, maar de nieuwe cd Liquid Skin (vernoemd naar een Amerikaanse pleister die de huid sneller doet groeien) klinkt afgewerkter. Voor het eerst zijn naast de woestijndroge jankgeluiden van Ottewells slidegitaar en de gedempte drumroffels van Olly Peacock ook strijkers te horen, opgenomen, zoals ze in een geen enkel interview nalaten te vermelden, in de beroemde Abbey Road-studio.

,,We klinken gepolijster'', zegt Tom Gray. ,,Gewoon omdat we meer kunnen dan ten tijde van de eerste cd. We spelen beter, kunnen beter met de apparatuur omgaan, we hebben ons best gedaan alles `mooi' te maken.'' De eerste cd was nog een verzameling demo's. ,,We zijn inmiddels kenners in de wereld van de popmuziek.'' zegt Ottewell. Een van de nieuwe nummers, Rhythm And Blues Alibi, gaat over het blues-predikaat dat de groep na de debuut-cd kreeg. ,,Het nummer gaat in de eerste plaats over onszelf'', zegt Gray. ,,Want we hebben vaak kritiek gekregen dat we niet puristisch genoeg zijn. Er wordt vaak gedacht dat als je als blanke muzikant blues speelt, je heel zuiver in de leer moet zijn - en je mag er niet, zoals wij doen, van alles doorheen mixen. Maar het liedje gaat ook over de Amerikaanse r&b-stroming van dit moment. Die vinden we vreselijk en heeft naar ons idee niets met de oorspronkelijke rhythm & blues te maken.''

Sinds de Mercury Prize behoort Gomez tot het Engelse pop-establishment, maar muzikaal zijn de muzikanten nog altijd buitenstaanders. Gelukkig maar, zeggen ze. ,,Daarover zijn we heel tevreden. Op het zelfgenoegzame af.'' zegt Gray. ,,Want als we naar onze collega's luisteren raken we al snel verveeld. Ze klinken allemaal hetzelfde.'' ,,Zo moeizaam,'' zegt Ottewell, ,,alsof ze met kaplaarzen door de modder ploegen.'' En hoe zouden ze het geluid van Gomez dan omschrijven? ,,Alsof we naakt door de velden rennen, genietend van de bloemengeur.''

Liquid Skin (Virgin). Gomez 7/10 Theater aan het Spui, Den Haag. Crossing Border: 6 t/m 9/10 div locaties Den Haag.